?

Log in

24 Тра 2016

Страшная рэч гэты вулей - той, які дазваляе пчолкам збіраць нектар на добрыя праекты. Вось не паспеюць сабраць за апошнія 14 дзён яшчэ 14 мільёнаў, і разляцяцца ўжо сабраныя 36 па рахунках добрых люзей. А новы альбом... Выйдзе, вядома, а вось калі - пытанне.
Паслухайце музыку гурта Тонкіход і скіньцеся патроху на добры праект!
Васкавыя алоўкі, фен і вясёлка
Некалі я знайшла татаў дзённік, дзе ён апісваў кароткімі запісамі маё сталенне да трох гадоў. А потым з'явіўся мой брат, і гэта быў апошні допіс у дзённіку. Раней я думала, што проста ў таты з двума дзецьмі больш не ставала часу нешта занатоўваць. Але цяпер сама разумею, што развіццё дзіцяці пасля трох гадоў ідзе не такімі яркімі рыўкамі, як дагэтуль. І фіксаваць моманты прарыву становіцца даволі цяжка. А паўтараць тое ж самае з сынам напэўна ўжо было не цікава.

Вось і ў мяне допісы з'яўляюцца гады ў рады. Але цяпер, напярэдадні чатырохгоддзя, ў мяне ёсць што напісаць. У першую чаргу дзякуючы садку Уля стала нашмат больш камунікабельнай, чым была раней. Яна цяпер лёгка ўключаецца ў размову з чужымі дзецьмі і дарослымі, а ў садку ў яе нават з'явілася сяброўка Аня, сварку з якой Уля цяжка перажывала (Аня не падзялілася санкамі). А потым Аня пераехала ў іншы раён, і Уля нават не хоча хадзіць у садок. Там усяго 4-5 дзяўчынак яе ўзросту, а з такой колькасці цяжка падабраць сабе сяброў, можна проста не сысціся характарамі. І ўжо некалькі разоў Уля загаворвала пра тое, што яе садок нейкі не такі, што там мала дзетак, а яна хоча, каб было шмат. Я не верыла, што праз паўгады прыватнага садка, які праз хваробы мы наведвалі ад сілы 7 дзён на месяц, Уля даспее да звычайнага садка. Цяпер яскрава бачна, што ёй важней сталі стасункі з дзецьмі, а не ўвага выхавацелек, яна навучылася гуляцца і камунікаваць з аднагодкамі, і можа перайсці на новы узровень. Не ведаю, як гэты пераход адбудзецца, бо адаптацыя можа быць вельмі складанай, пагатоў я з панядзелка на новую працу, але з траўня можна будзе паспрабаваць...

Ульяшка намалявала сабе ноўтбук і працуе😃
Калі казаць пра развіццё, то ў яе стала шмат самастойных гульняў, у якіх яна робіць рэарганізацыю прасторы. Ролевых гульняў як і раней крытычна мала. Як і раней, любім настолкі, заняткі па картках і развіццёвых сшытках ("Дашкольная мазаіка", "Грамацейка", Kumon, Gakken, "100 игр в дорогу" ды інш.) Малюе рэдка, але ўжо не толькі сябе. На зададзеную тэму можа намаляваць што заўгодна, і гэта часам аддалена нагадвае гэтую тэму. Зусім нядаўна мы сталі чытаць кнігі з вялікай колькасцю тэксту, дзе малюнкі не на кожнай старонцы - гэта прарыў. Хутка зможам засвойваць большую частку беларускай літаратуры для дзецей, якая выдаецца часцяком з небагатым бюджэтам на мастацкую частку. Да чытання асаблівай цікавасці не праяўляе, асноўныя літары ведае, нават большасць з іх умее пісаць, але чытаць па складах не спрабуе. Напэўна, таму што я не вучу яе па кубіках Зайцава, лянуюся. Чакаю, калі і без кубікаў ёй гэта будзе пад сілу. Стала разважаць як дарослая, і гэта літаральна ў апошні месяц. Як і раней, мала задае пытанняў і амаль не выдае перлаў. Імкнецца ўжываць прыкольныя размоўныя славечкі, але не заўжды дарэчы. Часта, імкнучыся размаўляць са мной па-беларуску, можа ўжыць адно слова замест другога: напрыклад, "адлюстроўваюцца" замест "адрозніваюцца", альбо памылкі кшталту "іскай", "паклажыць". Гэта вынік дамінавання рускай мовы ў яе асяродку. У садку з'явілася лагапед і выявіла 4 гуказамены - гэта зацвярдзелыя Ж, Ш, Ч, Р.

Замест сардэчак сёння будзе сямейны лук у стылі грыпу.
З адмоўнага досьведу, апошнія паўгады мы вельмі шмат хварэлі. Прычым не толькі яна, але і ўся сям'я. Прайшліся па нас усе вірусы і кішэчныя інфекцыі, якія толькі можна прыдумаць. Нават на тым тыдні ў бальнічку заляцелі. Здаецца, і кармлю яе якаснымі прадуктамі, гуляем шмат, але ўсё адно чапляецца да нас кожная бацыла. Доктар раіць ставіцца да гэтага па-філасофску і не дапускаць ускладненняў, кажа, што гэта нармальна для працэсу набыцця імунітэту. Ледзь выхадзіла Улю пасля энтэравірусу, яна кажа: "Пара і на соплі захварэць". Раней я вельмі хваравіта ставілася да зрыву планаў праз хваробы, а цяпер нават нічога не планую. Нават дзень нараджэння не будзем спраўляць. Прынамсі, прызначаць нейкую дату і запрашаць усіх блізкіх дакладна не будзем. Летась захварэла, дык потым давялося два месяцы па чарзе ўсіх запрашаць, бо людзі ж падарункі набылі)))

Давялі нас адвечныя хваробы да бальнічкі
Хоць ДН спраўляць і не будзем, але віш-ліст скласці трэба, бо сваякі ж усё адно запытаюцца, што падарыць. Таму пытанне: Што там з'яўляецца мастхэвным хітом, які павінен быць у кожнага дзіцяці ў перыяд з 4 да 5 гадоў? А мой віш-ліст пакуль вельмі сціплы, бо сама імнуся максімальна запаўняць лакуны ў Уліным развіцці.

Віш-ліст Ульянкі на 4 гады:

Мама Му ў басейне (па-беларуску).

Петсан і Фіндус па-беларуску (“Як Фіндус згубіўся”, калі выйдзе).

"Медвежата Тедди идут на День рождения"
“Падарожжа” Аарона Бекера
"Стары дом" Дж. Льюіса

Самакат трохколы (Дораць сваякі)
Канструктар ігольчаты (Дорыць Марк)
"Карабякі народныя" ці "Карабякі радужныя"

Хачу занатаваць для гісторыі спіс цудоўных кніжак, якія расчулілі Ульяшку да слёз - а гэта ўжо адзнака якасці.

Уля спакойна рэагуе на смерць у кніжках, калі царэўна засынае назаўжды ці воўк з'ядае бабулю або сямёра казлянятак - пэўна, яна яшчэ не можа зразумець і прачуць увесь трагізм сітуацыі. Але вось сітуацыі расстання бацькоў з дзецьмі або гадаванцамі, падзення, здзеку яна выцерпець не можа. Дык вось ён - хіт-парад чуллівых кніжак маёй дачушкі.


Першая - "Дачушка Груфала" Джуліі Дональдсан з малюнкамі Акселя Шэфлера. Быў перыяд недзе гады ў два, калі я магла ўкласці Улю спаць толькі праз слёзы-супакаенне-гушканне-сон - і вось тады гэтая кніжка ў нас хадзіла ў хітах. Уля расчулялася ў тым месцы, калі дачушка нарэшце пасля чарады прыгодаў вяртаецца і засынае пад бокам таты - ой, колькі ж было слёз!!! Відаць, слёз шчасця)) Дарэчы, нядаўна мы перачыталі гэтую кніжку, і яна ўжо не выклікала слёз. Затое калі глядзелі мульцік пра Груфала, яна равела ўжо ад страху (што праўда, ён там нагнятаецца спецэфектамі), і мне давялося яе супакойваць і спойлерыць, што ўсё скончыцца добра, каб яна ператрывала свой страх.
ЯшчэCollapse )

Каляды ў Даніі

Усе падбіваюць вынікі года, а ў мяне іх асабліва і няма: ну, здала на правы, спусціла шмат грошай на рамонт лецішча, з'ездзіла ў Літву, Іспанію, Латвію і Данію, аддала Улю ў садок, адзначыла трыццацігоддзе і ўжо год як вяду таблічку прыбыткаў-выдаткаў - у выніку я зразумела, што за дэкрэтныя гады я цудоўна навучылася марнаваць грошы, а пара бы ўжо і зарабляць. Але гэта паставім мэтай на год 2016. А пакуль раскажу, як мы з Сашам спусцілі 700 еўра ў Даніі за 3 дні.
Я тут падумала, што мне падабаюцца краіны-манархіі

ДалейCollapse )

Як мы пайшлі ў садок

Увесну, калі вырашалася, выходзіць мне на працу ці не, з садком у нас не склалася. І я ў глыбіні душы не хацела вяртацца ў офіс з 9 да 18 і адчуваць віну за кожны бальнічны. І Уля была не гатова. Напярэдадні было лета, якое праводзіць паасобку ў казённых дамах нам не хацелася. Да ўсяго нас нагнаў крызіс трох гадоў, і нам тады знесла дах, які паставіць на месца дапамог толькі добры псіхолаг.


Акурат перад адпачынкам мужу прапанавалі новую працу, і тады ўжо закралася думка: а ці не можам мы цяпер дазволіць сабе прыватны садок? А пасля адпачынку мяне накрыла восеньская дэпрэсія. Я зразумела, што яшчэ адзін халодны сезон сам-насам з дачкой не працягну. Саша цяпер вяртаецца з новай працы каля 9 вечара, Уля даўно не спіць днём, і да вечара я ўжо выснажаная, як лімон. Уля на днях неяк спытала са слязьмі ў голасе: мама, ну чаму ты пад вечар на мяне злуешся? І тады мы з ёй пагаварылі. Я патлумачыла, што стамляюся ўвесь дзень гуляць з ёй, што мне пара на працу, а дома працаваць у мяне не атрымліваецца, бо Ульянка не лічыць сядзенне за кампутарам працай, усяляк спрабуе перацягнуць увагу на сябе. Мне надакучыла адваёўваць сваё права на асабісты час, я стала злосная і знерваваная - а каму патрэбная такая мама?ДалейCollapse )

Маёрка 2015

Мы вярнуліся з падарожжа! Маёрку мы абралі з арыентацыяй на дзяцей, бо ехалі дзьвюма сем'ямі (дзеткам 3,5 і 1,5), але сумелі захаваць баланс пляжнага і актыўнага адпадынку: з 15 дзён шэсць мы прабавілі на пляжы, а астатнія дні наведвалі розныя мясціны: заапарк у Каўнасе, аэрапорт і першы палёт на самалёце, сафары-парк, стары горад у Алькудыі, мыс і пляж Фарментор, бухты Са Калобра і Торэнт дэ Пары, горная вёска Вальдэмоса, стары горад у Пальме і замак Бельвер, аквапарк і акеанарыум.


Пераезд, мяжу, транзітную начоўку ў Каўнасе, заапарк пад дажджом, чэргі ў аэрапорце і сам пералёт Ульяшка перажыла цудоўна. Я нават не чакала, што яны з Маркам будуць з задавальненнем лётаць па аэрапорце, а не стагнаць: ну калі ўжо паляцім? У самалёце мы абышліся нават без планшэту: наклейкі, расфарбоўкі, міні-гульні, столік-падлакотнік, ілюмінатар, перакус - і вось ужо мы засяліліся ў нашы апартаменты на беразе мора.
Усе фоткаюць з самалёта мора, а мяне больш уразілі горыКласна жыць амаль на пляжы😃
ДалейCollapse )

Мілата

Сёння Ульяшка зрабіла некалькі сур'ёзных крокаў.
Раптам нечувана добра стала выразаць па контуры.
Сама злезла з унітаза. залезла і вылезла з ванны.
Сама назбірала гуркоў, пятрушкі і кропу на лецішчы.

Але мяне ўразіла апошняе. Я яе укладвала. Прачытала дзве кніжкі. Трэцюю ўжо расказвала і на палове "прыснула". Яна ляжала-ляжала, потым пералезла праз мяне, устала, выключыла святло (!), легла, абняла мяне, памацала, што я яшчэ не ў піжаме, але "будзіць" не стала. Згарнулася калачыкам і заснула.
Сёння мы схадзілі да псіхолага ўсёй сям'ёй. Пасля цэлага дня ў аквапарку Уля стамілася і адрубілася ў машыне. Таму яшчэ палову кансультацыі праспала на руках. Мы акурат паспелі расказаць усё пра нашу дачушку і нас саміх, паадказваць на пытанні. А калі яна прачнулася, пачаўся этап ракамендацый і адначасовага назірання за Ульянкай.

Запішу для сябе асноўныя рэкамендацыі, каб не забывацца на іх.
1) Найперш трэба заставацца заўжды спакойнымі, стабільнымі, упэўненымі, нягледзячы ні на што., як бы нас ні пужалі яе паводзіны, істэрыкі і страхі. Калі з ёй робіцца нейшта незразумелае, ёй страшна, і паратунку яна можа знайсці выключна ў нас. Калі мы будзем баяцца, трывожыцца, апускаць рукі, яна будзе баяцца і трывожыцца ў разы больш. (Лёгка сказаць. Але я пакуль не ведаю, якая мама заўжды ўпэўненая, што ўсё добра, і не баіцца за сваё дзіця, калі з ім робіцца нешта незразумелае).

2) Істэрыкі ў гэтым узросце - гэта нармальна. У яе запознены крызіс трох гадоў, бо ўсё развіццё ідзе з адставаньнем недзе на 4-5 месяцаў. Псіхічнага расстройства ў яе няма, але паказацца неўролагу варта, каб праверыць рэфлексы і прызначыць нешта супакаяльнае, бо псіхіка ў яе расхістана. (Толькі гэты пункт і дазваляе адчуць сябе больш упэўненай, супакоіцца і перадаць свой спакой дзіцяці).

3) Не трэба фіксаваць увагу, абмяркоўваць, успамінаць пра істэрыкі. Не трэба яе вучыць з імі спраўляцца. Яна яшчэ занадта маленькая, каб рацыянальна справіцца з эмоцыямі. (Вось гэтага я не разумела да кансультацыі).

4) Адкласці на час розныя развівайкі (не прапаноўваць, пакуль сама не папросіць), і больш гуляць з ёй у сюжэтна-ролевыя гульні, прайграючы ў іх розныя побытавыя сітуацыі: знаёмства, госці, крама, доктар, школа, паездку на мора. (Гэта ёй дапаможа апрадмеціць яе абстрактныя размовы ва ўяўленні і атрымаць гульнёвы досьвед камунікацыі, якога ёй не стае).

5) Не прымушаць яе есці, расчэсвацца, заплятаць валасы, чысціць зубы - аслабіць абавязковасць рэжымных момантаў, каб яны не вымотвалі ні яе, ні нас. (Па праўдзе, я заўжды ведала, што нельга шантажом вымушаць яе ўсё гэта рабіць, але іншага спосабу, апрача як пусціць усё на самацёк, я не ведаю).

6) Не размаўляць з Уляй камандным тонам, загадным ладам, безапеляцыйнымі сказамі. Заўжды прапаноўваць выбар.

7) У тых сітуацыях, дзе яна сябе паводзіць асацыяльна, не перажываць, не крытыкаваць, не штурхаць да камунікацыі, а прыняць яе такой, якая яна ёсць, асацыяльнай, выконваць ролю мосціка паміж ёй і соцыумам (адказваць за яе, як яе завуць, гуляцца замест яе ў мячык, пазычаць для яе машынк ці самакат), пакуль яна не адчуе сябе гатовай увайсці ў гэты соцыум.

8) Не аддаваць дзіця ў сад, пакуль я сама на 100 адсоткаў не буду ўпэўненая, што гэта адзіна слушны выбар. Альбо пакуль не адчую, што яна гатова, як гэта было з ГВ і СС. Альбо пакуль я не знайду працу, дзеля якой я буду гатова ...забіць на дзіця, перажыць суперскладаную адаптацыю, штодзённыя істэрыкі і нервовыя зрывы. Альбо мне проста падсвядома не хочацца выходзіць на працу і я хаваю гэта нежаданне за клопатамі з дзіцём. наўрад ці. Проста выходзіць на 3 млн ці нават 400-500 даляраў і цярпець пекла пасля працы - я не бачу ў гэтым ніякага сэнсу, я бачу ў гэтым садамазахізм.

9) Калі я гэтак выражаюся, усе псіхолагі ува мне заўважаюць комплекс ідэальнай мамы, які сфармаваўся падчас родаў, калі я зайшла надта далёка ў сваім жаданні нарадзіць самастойна і потым расхлёбвала наступствы. Мне хочацца, каб у мяне расло нармальнае, здаровае дзіця, але так ці інакш яно мне не дае забыць пра абставіны свайго нараджэння. І я імкнуся кампенсаваць тое, чаго не магу даць, тым, што магу.

10) Пачытаць некалькі кніг па псіхалогіі, якія мне дапамогуць глыбей прааналізаваць тыя рэкамендацыі і сітуацыі, якія я апісала вышэй.

Сёння мы выйшлі з кабінета з усведамленнем, што у нас усё добра, ці прынамсі нармальна. Мы супакоіліся, зразумелі і асэнсавалі, што мы рабілі не так, і як нам далей сябе паводзіць. Мне спадабалася псіхолаг Наталля Анатольеўна (дзякуй, Саша!), цяпер магу яе рэкамендаваць у падобных сітуацыях. 
Схадзілі мы з Уляй да эндакрынолага, шчытавідка ў парадку. Паставіла нам субклінічны гіпатэрыёз, прапісала ёдамарын. І сказала, што ўсе астатнія нашы сімптомы ( штодзённыя істэрыкі, мокрыя штаны (пры тым, што ўжо год як не сікалася), вочы навыкат, адсутнасць апетыту, выпадзенне валасоў, замкнёнасць і дэзадаптацыя) малаверагодна звязаны з павышэннем ТТГ  - параіла схадзіць да псіхатэрапеўта. Адна псіхолаг мне параіла шукаць прычыны такіх паводзінаў у садковай траўме, што была год таму, другая сказала, што ў нас усё вельмі завязана на псіхасаматыку, тут аднымі псіхалагічнымі рэкамендацыямі не абыдзешся, параіла звярнуцца да гамеапатаў. Дала кантакты: адна не падымае трубкі, іншая сказала, што пакуль не кансультуе і параіла звярнуцца да яе настаўніцы з Піцера па скайпе (кансультацыя каштуе 100 еўра).

З гэтага я пакуль  раблю выснову, што нас шпыняюць, і ніхто пакуль не ведае, што з намі рабіць. Але да гамеапата хачу схадзіць. Можа, параіце каго па адэкватным кошце?
Ну вось, цяпер прычыны Уліных паводзінаў тлумачацца не толькі крызісам трох гадоў, характарам і спадчыннасцю.
Нядаўна ў яе выпаў клок валасоў, наша тэрапеўт адразу сказала, што трэба да псіхолага, што гэта нервовае. Мы схадзілі да трыхолага, яна прызначыла шэраг аналізаў на гармоны і паразіты, і вось выявілася, што ў Улі павышаны тырэатрапін, які, пры норме астатніх гармонаў шчытападобнай залозы, сведчыць пра дэпрэсіўныя дэзадаптыўныя псіхічныя захворванні.

Учора яна сярод ночы прачнулася і крычала ў гістэрыцы, прагнала нас са спальні, заснула ў нашым ложку, а на раніцу нічога не памятала, як нічога ніякага. І я заўважыла, што яе заціснутасць, забітасць пачалася нядаўна, ну, месяцы тры таму. Раней яна, вядома, была не асабліва камунікабельнай, але ў размовы з дзеткамі ўступала, спакойна гулялася на пляцоўцы, а не сядзела каля мяне і за спадніцу не цягала. Дый гістэрык раней не было.

Такім чынам, цяпер нам простая дарога да псіхолага. Мне тут параілі Людмілу Губскую, але яна пакуль у адпачынку, а Саша не хоча цягнуць, бо сітуацыя горшае з кожным днём, але цяпер, прынамсі, мы ведаем, што прычына ўсім істэрыкам на роўным месцы не яе капрызны характар, а больш сур'ёзныя рэчы, якім мы самі не можам даць рады.

Парайце добрага дзіцячага псіхолага, калі ласка! 

Канец дэкрэту

Неяк незаўважна мы з Уляй дабраліся да малышковага юбілею і афіцыйнага заканчэння дэкрэтнага адпачынку. У панядзелак адсвяткавалі народзіны з хроснымі, Улі падарылі домік з зайчыкамі і мэбляй, вазочак для лялек, пазл і дзіцячую кухню. Гэта тое, у што яна зараз і гуляецца, акрамя планшэту. Упершыню яны з Кірай (1,9) цэлы вечар гуляліся разам і не сварыліся, а пад канец дык наогул развесяліліся, гуляючыся з шарыкамі і выключальнікамі святла. Мы нават у настолку змаглі пагуляць. А надоечы мы былі ў гасцях, дзе няма дзяцей, дык Уля заявіла: "Ну калі вы ўжо паясце?!" У такіх выпадках ратуюць толькі мульцікі. Так што наша кампанія ўжо выразна падзяляецца на дзяцей і дарослых)))

А вось яе апошнія перлы:
"Папа, ты такой чувак!" (не ведаю, адкуль яна такое ўзяла)
"А какая польза от мамы?" (мы размаўлялі пра карысць машынак, дрэваў і г.д.)
"Я хочу на курорт отдыхать!" (цытата з Прастаквашына)
"Мама, супакой Улю! Мама, супакавай мяне!" (пакрыўд
зіцца, уцякае ў гардэробную і кліча)
"Мама, сядзі тут і думай, што я хачу мульцік".
"Давай делать всякіе прідумкі".

Нарэшце ў тры гады Уля пачала гаварыць пра сябе ў 1 асобе і лічыць да 10 без памылак. Ведае амаль усе літары, аднак часта іх блытае. Гаворыць шмат, нават калі гуляе сама, заўжды нешта прагаворвае, але часта гэта можа быць свая мова з выдуманымі словамі. Спрабуе спяваць, але гэта жахлівая какафонія без намёку на мелодыю. Ведае некалькі караценькіх вершыкаў і песенек, рэпку расказвае ад пачатку да канца. На пытанне пра імя адрэкамендоўваецца па поўнай: Маслянкова Ульяна))) Скача, бегае, куляецца - але больш дома, на вуліцы наадворот паводзіць сябе спакойна, часта стамляецца ехаць на ровары, просіцца на ручкі. Бываюць дні, калі яе прабівае на самастойныя гульні, але часцей кліча з ёй гуляць, цягне за руку, як за рэпку.

Мы любім кнігі пра Муле Мека, Петсана і Фіндуса, Анжэліну-балерыну, котку Мяўлі, свінку Алівію, мядзведзіка Барні, Віту
Белую Крэску, Маму Му, слана Хортана. Палова кніжак Дональдсан у нас у вусным рэпертуары (Цюлька, Слімак і кіт, Вярхом на памеле, Грызун з вялікай дарогі), а палова кніг яе даводзяць да слёз, бо яны вельмі для яе чуллівыя, хаця я іх вельмі люблю (Дачушка Груфала, Человеткін, Цімаці Скот, Зайчык Сачыняйчык, Зог). Яшчэ нам вельмі коцяць чароўныя казкі з серыі "Бібліятэка дзіцячага сада" і "Казка за казкай" савецкіх часоў. Часта чытаем "Сумны суп", "Ферду мураша", "Пацучка Фэліка", "Какоса Маракоса", "Дзікае паляванне" Глобуса. З развівальных любім Кумон, Школу сямі гномаў, Зямцову, Грамацейку, Мой арт-праект, пакрокавае маляванне, часопіс "Маміна сонейка". Улюбёныя мульцікі "Прастаквашына", "Полі Рабакар", "Віні Пух", "Дзізяка-Мізяка", "Піліпка". Тут спіс вузейшы, бо яна заўжды патрабуе адно і тое ж. З цацак у хітах у нас заўжды канструктар, машынкі, дробныя прадметы і сапраўдны посуд для гатавання, цеста, гузікі, кубікі. Цяпер актыўна гуляем у настолкі: "Скоростные колпачкі", "Вавёрка", "IQ cars", "Камуфляж",  "Дзень і ноч", я ўжо маўчу пра лато, даміно і хадзілкі. Яшчэ некалькі гульняў замовіла на баланс і на хованкі (я гэта пішу для сябе, але калі вам цікавА, то магу даць спасылкі).

Мы ходзім на развівайку, у басейн і на творчую студыю, а яшчэ ў бібліятэкі і ў госці))) Вядома, на прагулку і ў краму - улюбёныя маршруты. У садок пакуль не ходзім, планую зноў пачаць напрыканцы жніўня, усё адно на працу я выходзіць адмовілася, бо мне трэба было выходзіць у траўні, а куды на лета Улю, было не вядома. У аспірантуру на платнае я таксама вяртацца не планую, трэба падісаць заяву на адлічэнне. Карацей, цяпер я зусім вольная і занятая адначасова, бо пакуль Уля стала і ўпэўнена не пойдзе ў сад, выходзіць на працу няма як.

У падрыхтоўцы Дня народзінаў у мяне больш за ўсё па часе заняло складанне віш-ліста падарункаў, а ў выніку самае вялікае свята, якое планавалася на заўтра на прыродзе, прыйшлося перанесці, бо Ульянка захварэла((( Наогул стала вельмі часта прастываць, так што трэба яе везці грэць на мора. Але пакуль з адпачынкам усё цмяна, бо ўтраіх ехаць - толькі змардуемся, ніякага адпачынку не будзе.Трэба запаралельвацца з іншай сям'ёй з дзеткамі, а яшчэ лепш яшчэ і бабуль прыхапіць, каб самім можна было яшчэ і нешта пабачыць, а ня толькі на пляжы смажыцца.

Накрыў нас крызіс трох гадоў "не хачу, не буду". Ні есці. ні мыцца, ні ісці сваімі нагамі, ні цацкі прыбіраць, ні зубы чысціць - усё гэта даецца з вялікімі скандаламі. Я вельмі спадзяюся, што мы яго перарасцём да садка, бо накладанне двух крызісаў можа выбухнуць у нервовы зрыў не толькі ў дзіцяці, але і ў нас, я і цяпер часта пад вечар выснажаная, і цярпення хапае выключна на тое, каб усіх не пакусаць.

Ну, здаецца, усё, што я хацела занатаваць пра Улін юбілейчык. Часцей я пішу пра яе ў інстаграме, так што дадавайцеся, а то апошнім часам там да мяне грукаюцца адны спамеры: ku_palinka

Доўгачаканы прарыў

У мінулую сераду зоры сталі так, што я здзейсніла доўгачаканы прарыў:
1) нарэшце здала на правы (горад з 5 спробы)
2) прыдумала канчатковую планіроўку лецішча (недзе з 205 спробы).

Але я сюды не пахвастацца прыйшла, я тут па жыццёвы досвед. Раскажыце, у вас жа ёсць лецішчы? Не загарадныя дамы, а менавіта некалькі сотак ў садовым таварыстве з невялікім домікам прыблізна 6 на 6? Якая там планіроўка? Што ў ёй зручна, а што не зручна? Што важней: прасторныя пакоі ці маленькія спаленкі? У каго-небудзь ёсць туалет і душ у доме? Як рабілі мясцовую каналізацыю і праводку вады? Якая печка? Як часта топіце? З чаго пабудаваны дом і чым уцеплены сцены, падлога, дах? У вас мансарда ці гарышча? Наколькі важная зручная лесвіца? Што б вы змянілі ў сваім лецішчы?

А я пакуль раскажу, чаму вырашыла спыніцца менавіта на гэтай планіроўцы:
Планы з карцінкаміCollapse )

Факстрот

І зноў вашай увазе мілая кніжка з малюнкамі, якая мяне паланіла апошняй карцінкай.


Хаця і першая нічога - планіровачка норкі нават вельмі выгодная)))

ПагартацьCollapse )

Выхаваўчыя моманты

Вось выверне Уля слоік з сочывам на стол ці кубак з гарбатай на падлогу, я на яе гэтак злосна гыркну: Уля, адыдзі! А яна мне ў адказ, як з люстэрка: Мамуся, адыдзі! І так ва ўсім. Дакладна пераймае мадэлі паводзінаў, прычым выхаваўчыя моманты асабліва. Калі злуецца, кажа: Ідзі, мамуся, у садок! або Буду біць мамусю па попе! або Уля злая будзе! А калі крыўдуе, кажа: Уля будзе плакіць. І сыходзіць.

Ну што ж, я разумею, што трэба неяк інакш рэагаваць на яе шкоду і свавольства, спакойна і цярпліва тлумачыць, што так рабіць нельга, мама расстройваецца, злуецца, стамляецца, раздражняецца, спрабаваць вытлумачваць і нам абедзьвум уголас матывы яе шкодных учынкаў (стамілася, галодная, хоча спаць, жадае немагчымага і г.д.) Я ўсё гэта ведаю, але як жа складана на практыцы быць ідэальнай мамай...

Дайджэст навінаў

Бываю я тут цяпер рэдка, актуальныя навіны пошчу то ў фэйсбук, то ў інстаграм, а тут трэба мець процьму часу, каб сесьці ды пост напісаць. Але ўсё ж зусім знікаць не хочацца, таму пра ўсё па парадку (паўдні пісала).

Пачнем з непрыемнага. Я скончыла аўташколу і ўжо двойчы заваліла іспыт па горадзе. І гэта не прэдзел.
Сёння ў нас скралі нумары з машыны, і цяпер трэба зноў яе перарэгістроўваць, праходзіць тэхагляд, плаціць пошліну за дарогі, а гэта процьма часу і грошай - і катайся цяпер у грамадскім транспарце ў эпідэмію. А мы толькі што ўсёй сям'ёй перахварэлі...


Падрабязней і з карцінкаміCollapse )

Ёй 2,9, пара рыхтавацца да народзінаў. Пра садок і выхад з дэкрэту думаць не хачу, таму пачала я са складання ВІШ-ЛІСТА падарункаў.

Ну а я падзялюся сваімі хацелкамі:
- 100 і 1 гульня для развіцця дзіцяці 3-4 гадоў. 50 картак з маркерам ад Гіты Сташэўскай (замовіла з лабірынту)
- Міні-гульні ад DJECO: раз, два, тры, чатыры, пяць (Нешта з першых трох дорыць Юля)
- Аксамітныя расфарбоўкі : раз і два
- Фарбы ў цюбіках з Ікеі
- Кінетычны пясок, пясочніца-латок і формачкі да яго. (дорыць Даша)
- Развівальныя тэматычныя каробкі "Дзве ладонькі" пра птушак (праўда, пакуль у Мінску іх не знайшла, ёсць толькі ў Расіі)
- Гульня "Грузавічкі" (дорыць бабуля)
- Каробка для цацак (дораць Сцяпуры)
- Дзіцячая каса (дорыць Юля)
- Планшэт Сrayola (замовіла з амазона)
- Машынкі Робокар (замовіла з Кітая)
- Канструктар "Мой дом"
- Канструктар з цаглінак (дораць Сцяпуры)
- Прыгожы торт ці набор пернікаў
- Вазок для лялек (яна сама папрасіла!) (дорыць хросны)
- Вопратка 98 памеру (спартыўны касцюмчык, штонікі, падцяжкі - патрапіць на яе густ вельмі складана)
- Ровар (дорыць брат і мае бацькі)
- Калі кнігі, то незвычайныя, якіх у бібліятэцы не знойдзеш. Напрыклад:
- маляваньне па кропках (Дораць Сержановічы)
- сезонная творчасць Лета, Зіма (замовіла на лабірынце.ру)
- што-небудзь новае з кніжак-карцінак, напрыклад, "Даўным-даўно ў Глядзелкіне" (дораць Сержановічы)
- што-небудзь з кніжак-лабірынтаў: такую, напрыклад (дорыць Марк)
- Гучанне колеру

А яшчэ пад ложкам чакаюць два домікі - адзін з лега, другі хэппі фэміліс. І дзіцячая кухня!!!

Мамачкі з досьведам, чаго яшчэ параіце? Што вашым дзеткам каціла ў тры гады? Некаторыя ўжо фанацеюць ад дыназаўраў, але Уля пакуль да іх абыякавая, як і да лялек. Нешта ў маім спісе ўсё такое дарагое, а вось каб сябрам і родным падказаць, што падарыць, дык асабліва і няма ідэй.


ПС
Толькі што Уля задала пытанне: "Што такое гугл?" Заслона
Напісала для Свабоды матэрыял пра беларускіх посткросераў і паштоўкі, якія яны выбіраюць. Атрымала задавальненне. Цяпер з асартыментам куды круцей, чым гадоў пяць таму, калі я займалася каляднай рассылкай.


Буду рада, калі вы адгукнецеся і выкажыце свае думкі  ці згоду/нязгоду на гэтую тэму. 

А далей я, як парушальнік аўтарскіх правоў, "працытую" большую палову кнігі
Дачытаць да канцаCollapse )

Калядныя падарункі

Я тут для Радыё Свабода назбірала колькі ідэяў для Каляднага падарунку. Але там для дарослых.

А вось падарунак  для Ульянкі я ўсё яшчэ выбіраю. Яна ад Дзеда Мароза хоча Ялінку, а пад Ялінку падарунак. Калі я запыталася, што павінна быць у якасці падарунку, яна мне адказала: "Сіні кубік".Што мы падорым дачушцыCollapse )
А што вы дорыце сваім дзеткам і блізкім?

Беларускія Ялінкі

Куды пайсці з дзіцём на Ялінку? У мяне нават вочы разбегліся. Вырашыла сабраць да кучы ўсе афішкі з беларускамоўнымі каляднымі мерапрыемствамі.

Мы збіраемся на Пернікавую Ялінку, там папярэдні запіс, падрабязнасці тут.

Яшчэ 6 белмоўных ЯлінакCollapse )

Гэта ўсё, што мне давялося знайсці па-беларуску. Затое па-руску магчымасцяў куды больш.

А куды пойдзеце вы?

25 Ліс 2014

Так сталася, што сваё сталенне яшчэ на адзін год мы з Сашам адзначылі набыццём лецішча.


Гэта быў для нас ідэальны варыянт, бо ў гэтым садовым таварыстве БДУ маюць участкі і мае, і Сашавы найбліжэйшыя сваякі, а з маёй хрэсніцай мы наогул праз мяжу, аб'яднаем нашы сціплыя соткі візуальна, зробім гарбаты мосцік праз вадаправодныя трубы - і вуаля: Дашка і Ульяшка будуць лётаць тут ўлетку і бавіць вакацыі. Да таго ж гэта ўсяго за 30 км ад дома (2 км ад станцыі Радашковічы па добрай дарозе), мой улюбёны кірунак. Надзел усяго 4 соткі з домікам 6*6, плюс веранда, але тут вельмі ўтульна, старыя дрэвы даюць цень і яблыкі, а што яшчэ трэба ў спякоту?

ПЛАНЫCollapse )

Першы мамскі выходны

Сёння ўпершыню за ўсё жыццё Ульянка мне наладзіла мамскі выходны.

Учора мы адвезлі яе да бабусі Светы, увечары прыехалі забіраць, а яна не захацела ехаць дадому, сама па ўласнай ахвоце засталася начаваць у бабулі, а мы паехалі дадому. Саша не мог у гэта паверыць, настойваў, каб мы яе гвалтам забралі, каб сярод ночы зноў не вяртацца, а я сказала: хай паспрабуе, яна мусіць ведаць, да чаго прыводзяць яе жаданні, усе баяліся, што яна будзе капрызіць і не пойдзе спаць, калі зразумее, што мама з татам напраўду з'ехалі, але ўсё здарылася інакш. Яна засталася і пайшла спаць з бабуляй без капрызаў і істэрык. Дачка вырасла. І я першая адчула, што ўсё пачынае змяняцца.

Упершыню пасля адпачынку мы спалі з Сашам удваіх у ложку, я нават доўга не магла заснуць, мне яе не ставала. Я так ужо прызвычаілася прыгрэцца каля любага камочка - гэта так супакойвае. Але і стамляе таксама - усё ж лягаецца і брыкаецца яна ў сне, як маладое жарабя. Вось паедзем у Ікею і набудзем Улі новы ложак. А раптам ёй пакоціць?

Сёння Сашка на працы, каб у наступную пятніцу рвануць у Вільню. І я сяджу дома адна, папіваю гарбатку і гляджу серыяльчык. Кайф!
Тут пра нашу кватэрку напісаў сталічны часопіс, так што запрашаю па спасылцы. Неяк не было ў мяне часу напісаць разгорнута пра яе тут, дык затое зараз з добрымі фоткамі ёсць магчымасць паглядзець.

Спроба пасталець

Паспрабавала я тыдні два таму пазнаёміць Ульянку з дзіцячым садком, разоў пяць хадзіла з ёй на прагулкі, пазнаёміліся з выхавацелькай, нянечкай і з дзеткамі (іх пакуль у яслях 5-7), нават зайшлі ў групу і ў туалет, селі на гаршчок, ёй там усё спадабалася і хацелася заставацца яшчэ і яшчэ, абы мама была побач. На шосты раз, калі я наважылася яе пакінуць на прагулцы, яна зазбіралася са мной дадому, і я кінула гэтую спробу, на сёмы мне ўжо давялося аддзіраць яе ад нагі і ўпіхваць гвалтам у групу - равела хвілін 10, потым неяк супакоілася. За гадзіну яшчэ некалькі разоў зрывалася на плач і покліч "ма-ма". Праз гадзіну на прагулцы я яе забрала, увечары тэмпература 39, аніякіх прыкметаў хваробы - усё на стрэсе, тэрмасіндром, то самае было некалі ў мужа. тала ўся вельмі знерваваная, сочыць за мной і мужам, каб не пакінулі, з бабулямі заставацца не хоча, зноў стала біцца і кусацца. Падабвала я яе давер, парушыла прывязанасць, павылазіла трывожнасць, знерваванасць.

Яшчэ праз тыдзень паспрабавалі - прасядзела са мной у распраналцы, на вулцы крышку пагуляла і стала ўцякаць за браму. Жэсць, карацей. Пакуль думаю ўзяць даведку ў сабесе, што знаходжуся ў дэкрэце і не вадзіць яшчэ паўгодзіка, а там пабачым...

Зрэшты, садок у нашым выпадку - гэта не жыццёвая неабходнасць, ёсць бабуля і дзядуля, гатовыя сядзець з малечай, калі мама занятая, але той занятак - гэта ж не праца. Пакуль не пойдзе ў садок, пра сталую працу можна і не марыць. Хіба якую падпрацоўку, так, каб зусім ўзімку не закіснуць. Але пакуль не ведаю, што гэта магло б быць.

У Мінску як на курорце

У мінулыя выходныя ў нас не атрымалася зазваць кампанію і паехаць з намётамі на Браславы, таму мы паспрабавалі адпачыць у Мінску, нібыта мы ў замежжы. То бок мы не прыбіраліся ў кватэры, амаль не гатавалі ежы, дома толькі елі і спалі, а ўвесь астатні час бавілі ў месцах адпачынку мінчан і гасцей сталіцы.

З самага ранку ў суботу мы паснедалі і паехалі купацца на Дуброўскае вадасховішча. Як сапраўдныя турысты, мы доўга кружлялі і спрабавалі зарыентавацца па навігатары, але ўрэшце даехалі. Там напраўду вада куды прыемней, чым у Мінскім моры, але пляжу як такога няма, а ўваход на яго платны. На абед мы вярнуліся дахаты, паклалі Улю спаць і, о цуд!, два разы згулялі з Сашам у настолку, якую нам падарылі на ўлазіны. Калі Уля прачнулася, павячэралі і паехалі гуляць на набярэжную ў парк Перамогі, і сорам сказаць, мы там не гулялі, можа, 10 гадоў!!! Там так усё змянілася, і роварная дарожка, і параходзік, і лавы, і дрэвы, і дзіцячая пляцоўка, і смачная кукуруза, і жывая музыка! Там я рэальна адчула сябе не інакш, як у цэнтры Еўропы - усё на ўзроўні)


Вось тут недзе гралі два хлопцы на электрагітарах - цудоўную музычку!
ДалейCollapse )

І напрыканцы наша фотамадэлька

vs рамонту

Памятаю, калі я пачынала рамонт, мне было цікава, якіх памылак нарабілі людзі падчас свайго рамонту, каб самой на тыя ж граблі не наступіць. Відаць, цяпер варта самой падзяліцца, якія на нашым шляху былі дылемы, што мы абралі і ці не пашкадавалі пра гэта.

Рабіць ці не рабіць перапланіроўку - мы зрабілі і ні разу не пашкадавалі, нават калі падлічылі, у што нам гэта абышлося. Натуральна, рабіць перапланіроўку куды даражэй, чым адразу прыступаць да аддзелкі, і часу займае шмат, і беганіны, і паперак, але цяпер мы маем тэхпашпарт на двушку і неверагодна ўтульную планіровачку.

Рабіць перапланіроўку па законе з праектам ці пасля ўзаконьваць па рашэнні суда - я зрабіла па законе і не шкадую, бо цяпер пераносіць кухні нельга, я, лічы, ускочыла ў апошні вагон, а так бы праляцела, яшчэ б прымусілі вярнуць усё на свае месцы.

Пераносіць кухню ці дзяліць адзіны пакой перагародкай - такой дылемы нават не было, я разглядала толькі тыя варыянты, у якіх атрымліваліся два жылыя пакоі з вокнамі і кухня ў закутку - натуральна, я не пашкадавала ані разу, бо асобнай кухні мне пры такой плошчы дакладна не трэба, а вось асобная спальня 0 гэта клас!

Злучаць ці не злучаць санвузел - абажаю злучаныя санвузлы - усё пад рукой! Нязручнасцяў пакуль не заўважыла, адны плюсы!

Далучаць ці не далучаць лоджыю - вырашылі не далучаць, бо там у нас калона нясучая, рэальнай плошчы гэта б не дадало, толькі гемарой, як гэтую калону абыгрываць. Дый па законе гэта нельга, а ў мяне перапланіроўка цалкам узаконеная.

Рабіць вітальню і калідорчык да ванны ці пашырыць пакой за кошт гэтых памяшканняў - цешуся, што зрабіла вітальню і калідор, у выніку адмежавала брудную зону ад абедзеннай, дадалося гукаізаляцыі, і цяпер гэта адзінае месца, дзе зручна гушкаць малую на дзённы сон.

Гардэробная ці шафы - мы зрабілі невялічкую гардэробную, усяго 1*1,7 м, але па ўмяшчальнасці яна куды лепш, тым 2 шафы тае ж плошчы, тым самым мы разгрузілі іншыя пакоі ад грувасткай мэблі. Ёсць яшчэ шафа ў ванне і на лоджыі.

Рабіць рамонт самастойна, наймаць брыгаду альбо асобных спецыялістаў - мы нанялі брыгаду, яны ўсё рабілі якасна, але задоўга. У нас цяпер 2 гады гарантыйнага рамонту, а колькі мы з сябе знялі абавязкаў і адказнасці падчас рамонту! Сашку прасцей было зарабіць гэтыя грошы, седзячы на працы, а не лётаючы па будрынках.

Мяняць ці не мяняць уваходныя дзверы ад забудоўцы - яны былі даволі добрыя, мы да апошняга цягнулі, але ў -20 быў такі скразняк, што Саша настаяў - і мы такі замовілі новыя, правераныя. Але трэба было гэта рабіць яшчэ да чыставой аддзелкі, канешне, а то прыйшлося перакладваць ламінат і нанова рабіць адкосы.

Падвясны ўнітаз ці напольны - муж упіраўся да апошняга, пакуль я проста не вымаліла падвясны на 8 сакавіка - мне страшна падабаецца!

Дарагая сантэхніка ці танны кітай - унітаз і ракавіна ў нас Іспанія, ванна расейская чыгунная, а вось на кранах мы сэканомілі. У адным з іх зараз вельмі слабы напор, мы пакуль так і не разабраліся, у чым праблема. Прараб грашыў на кітайшчыну, але і касяк сантэхніка не выключаны. Таму эканоміць на сантэхніцы не раю.

Ламінат, паркет, паркетная ці масіўная дошка - абралі ламінат, натуральна, кампрамісны варыянт, але пакуль не шкадуем, вельмі падабаецца колер і малюнак.

Фарбаваныя сцены ці шпалеры пад пафарбоўку - вывелі сцены пад пафарбоўку і не шкадуем, хаця і дорага, і трэшчынкі ў некалькіх месцах з'явіліся. Праўда, Сашка лічыць, што гэта не практычна, але фарбу мы не калеравалі, заўжды можна падфарбаваць, калі нешта недзе заляпаецца і не адмыецца.

Кухня літарай Г, Д ці IL - варыянтаў планіроўкі кухні было мноства, ад яе і плясалі, але я спынілася на двухшараговай з загінам пад ТВ, так атрымалася найбольш месцаў для захавання рэчаў і кухоннага начыння. Тры ўбудаваныя калонны з тэхнікай (духоўка, посудамыйка, мікрахвалёўка, лядоўня, мыйка) і антрэсолі над імі - гэта была мая мара, і я яе ўвасобіла)))

Мыйка ў шафе ці стандартнае яе размяшчэнне - мыйка ў шафе - гэта быў кампраміс, але цяпер я гэта ўспрымаю выключна як бонус. Нязручнасцяў аніякіх, а ад вачэй усё схавана.

Каменная мыйка ці нержавейка - купіла нержавейку, сэканоміла і не шкадую, хаця лепш была б матавая, а не глянцавая, відаць, з боку практычнасці.

Кухня без ручак альбо з ручкамі - у нас тут не было выбару, трэба было абіраць фасады з ручкамі-профілямі ці з фрэзероўкай, бо ручка б заўжды калаціла аб сценку, не даючы адчыніцца дзверцы на 90 градусаў, а механізмы націскання не адчынілі б ПММ і лядоўню. Па шчырасці, фрэзераваныя ручкі не вельмі зручныя, адзін пазногаць я ўжо зламала, я б іх не раіла, калі ёсць тэхнічная магчымасць паставіць іншыя.

Драўляная сталешка ці пастформінг пад дрэва - мы выбралі дрэва, хаця Сашка кажа, што нацерпімся яшчэ з яго, але я не шкадую, пад адмысловым алеем яно сябе паводзіць проста цудоўна)

Ссоўныя ці распашныя дзверы - я настаяла на тым, каб у спальню і гардэроб зрабіць ссоўныя дзеры ў сцяну, бо ім не было куды адчыняцца, хаця яны крыху прайграюць распашным у гукаізаляцыі. У нас былі праблемы з усталёўкай дзвярэй, бо трэба было запаралеліць ўсталёўшчыкаў з нашым прарабам, выклікаць іх давялося разоў 5, таму адзінае, пра што я шкадую, што не даверыла ўсталёўку таксама прарабу, бо баялася страціць гарантыю на дзверы, але было б куды менш касякоў і нерваў, каб я наплявала на тую гарантыю.

Самаробная гардэробная, гатовыя сістэмы ці пад замову - мы штангі і паліцы зрабілі самі, пра што ні разу не пашкадавалі. Атрымалася куды танней, чым купляць гатовае і падганяць гэта пад наш мініяцюрны памер.

Сцены на лоджыі: цэгла ці фарба - шкадую, што не замовіла ў брыгады яшчэ і аддзелку лоджыі, думаем самі зрабіць імітацыю цаглянай кладкі, але калі тое будзе?

Гатовы ложак ці самаробны - мы зрабілі самі і ні разу не шкадуем, я яшчэ планавала самастойна рабіць ізгалоўе, але пакуль не вырашыла, якім яно будзе.

Быць ці не быць тэлевізару - мы яго не глядзім, але вырашылі прадугледзіць, каб было на чым фільмы і мульцікі глядзець.

Рабіць адразу дзіцячы пакой ці пажыць пакуль з паўнамоцнай спальняй - паколькі ў нас з Ульянкай сумесны сон, то мы вырашылі нават маленькі яе ложак не перавозіць, яна ў ім спаць ужо не будзе. А вось калі яна будзе гатова адсяліцца, тады мы пераедзем з ложкам у гасцёўню, а ёй зробім у спальні дзіцячы пакой з новай мэбляй. Таму там пакуль толькі ложак і ёсць, захламляцца не будзем. Думалі яшчэ камоду якую ці стол для ноўтбука, але паліц і шуфлядаў пакуль досыць, а ноўт стаіць на сталешцы, каб Уля асабліва не злоўжывала.

Шэрае, белае ці жоўтае пакрывала на ложак - адзінае, пра што шкадую, дык гэта пра шэрае пакрывала, якое набыла ў Ікеі і так да гэтай пары прадаць не магу. Для пакоя ў 9 квадратаў цёмнае пакрывала, якое займае палову пакоя, - гэта недазваляльная раскоша.

Рабіць нейтральную аснову, а каляровыя акцэнты дадаваць у дэталях ці адразу ў аддзелцы вызначацца з колеравай гамай - мы зрабілі нейтральную аснову, цяпер паціху ўводжу жоўты колер у дэталях, але так, каб яго лёгка можна было змяніць на іншы пад настрой.

Вядома, яшчэ было шмат ваганняў наконт канфігурацыі пліткі, выцяжкі, фільтраў, свяцільнікаў, крэслаў, фіранак і г.д. Але гэта ўжо пытанне дызайну і спалучальнасці, сімпатый і густаў.
Калі мы вырашалі, ці быць перапланіроўцы і якой, для нас было вельмі важна, каб кухня-гасцёўня была адным памяшканнем з натуральным святлом і асобная спальня з ложкам-будучы дзіцячы пакой, я прадугледзела розныя варыянты перастаноўкі-трансфармацыі-змены функцый, і вось пакуль Уля спіць з намі, мы спыніліся на такой абстановачцы.


фотачкіCollapse )

Мы пераехалі!!!

Раней я думала, што буду падрабязна ў жж пісаць пра гора і радасці рамонту, але ён зацягнуўся так надоўга, што гэта надакучыла нават нам самім, таму сваіх верных чытачоў, якія яшчэ не разбегліся праз мае нерэгулярные набегі ў жж, я вырашыла не нудзіць падрабязнасцямі. Хто хацеў, нейкім чынам прабраліся на суседні рэсурс і чыталі 400 старонак пакутаў па выбары планіроўкі, пліткі, свяцільнікаў, кухонных шафак і аксэсуараў там.

А пасля, як мы нарэшце, праз 9 месяцаў рамонту, развіталіся з прарабам, яшчэ каля 5 месяцаў мы абстаўляліся і даводзілі ўсё да ладу ўласнаруч. І вось ўчора мы нарэшце пераехалі))) Тут бы калажык з інстаграму за ўвесь гэты год з гакам, але нічога падобнага ў мяне няма. Калі кагосьці цікавяць нейкія нюансы ўбачанага, задавайце пытанні. А я проста пакажу, як выглядае наша кватэрка пасля пераезду. Гэта ўсё яшчэ сыры варыянт: няма крэслаў, камоды, шафы, амаль зусім нічога няма з тэстылю і дэкору, але жыць ужо прыемна.

Пачнем, як кажуць, з вешалкі...


За люстранымі дзвярыма ў нас гардэробная, але яна такая маленькая, што ў кадр уся не лезе)))
ФотачкіCollapse )
Учора Ульянка адлупіла ноўтбук са злосці, што мама не ўвесьчасна лепіць з малюшкай цеста, а косіцца адным вокам у фотачкі з Барселоны. Пра паездку напішу крыху пазней, а вось вершык запошчу зараз, дужа ж ён пасуе да ўчорашняй сцэны рэўнасці.

Мама дома?
Мамы нет.
Мама вышла.
В интернет.

Мама ищет
В интернете,
Как дела
На белом свете.

Кофе пьет,
Глазами
Водит -
Что там в мире
Происходит?

Мама, я тебе
Скажу!
В мире
Я происхожу!

Адсюль

П.С. Стала на шлях клапатлівай альфы
Вось і даспела я да першага псіхалагічнага мамскага паста.

Пасля нашай з Сашам паездкі ў Польшчу, свякроў нас прапясочыла, маўляў, у нас расце неслух, гарэза і шкода. Я слухала і адчувала сябе як на бацькоўскім сходзе, і самае галоўнае, я гатовая была абараняць дачушку ўс
імі рукамі і нагамі, мне здавалася, што мне распавядаюць пра іншае дзіця. Тады я думала, что свякроў перадузята ставіцца да яе, патрабуе шмат арганізаванасці, паслухмянасці, спакойных паводзінаў, калі дзіцяці 2 гады, і бацькі ўпершыню яе пакінулі надоўга з бабулямі. Ёй хацелася, каб яна, пагуляўшыся з адной цацкай, клала яе на месца перад тым, як узяць іншую. Каб яна ела ўсю ежу, не выплёўвала і не разлівала. Каб не білася, не шчыпалася і не драпалася. Каб яна спакойна, як овашч, хадзіла за ручку па ходніках і стаяла ў краме, пакуль тая нешта купляе, каб яна моўчкі ляжала, пакуль яе апранаюць і г.д. Такім быў яе сын. Але не ўнучка. І тады я падумала, што ўся справа ў бабулі і яе неадэкватных чаканнях.

А тут нядаўна мы былі ўтраіх: я, Саша і Уля. І я зразумела, што і ён выходзіць з сябе, калі Уля не слухаецца, псіхуе, нервуецца, пратэстуе і г.д. Ён таксама баіцца хадзіць з ёй у краму, у грамадскія месцы, у госці і г.д. Таму што яна там можа капрызіць, уцякаць, патрабаваць сысці і так далей.
І толькі я магу на розныя лады гадзіну яе супакойваць у агромністай чарзе ў банк, хадзіць па крамах і тлумачыць, чаму мы не купілі каўбасы і я не дала ёй булачку тут і цяпер, бегаць за ёй па ўсёй залі дэльфінарыя - спіс можна доўжыць бясконца.

Магчыма, са мной яна паводзіцца крыху лепей, чым з іншымі: не б'е, не кусаецца, не шчыпаецца. Магчыма, у мяне інстынкт: я ведаю, калі трэба змаўчаць, калі настояць на сваім, калі пашкадаваць, калі тузануць, а калі пачакаць, пакуль яна сама саспее супакоіцца, апрануцца, паесці ці прыбраць цацкі.
Але сёння я зразумела адну вельмі важную рэч: я з ёй ладжу куды лепш за іншых, чаму што яе часам кепскія паводзіны мяне не злуюць, не засмучаюць, не выводзяць з сябе, не садзяць на каня. Я і па руках ці па дупцы яе часам шлёпаю выключна ў выхаваўчых мэтах, а не таму, што мне так цяжка прыбіраць раскіданую ёй па падлозе ежу ці разбітую талерку. Гэта для мяне сапраўднае адкрыццё! І я нават не ведаю, добра гэта ці дрэнна. Напэўна, мне гэты імунітэт на карысць, пакуль я ў дэкрэце, гармоны не дазваляюць руйнаваць уласную нервовую сістэму. А потым? Ульянцы ўсё адно давядзецца сутыкацца з іншымі людзьмі, у каго не будзе на вачах ружовых акуляраў. Дый мне не хочацца нешта ўпусціць у яе выхаванні, бо ж кажуць: пашкадуеш дубца, сапсуеш дзіця... Адным чынам, цяпер я ў задуменні, бо выхаванне - гэта куды складаней за гадаванне.

Latest Month

Снж 2016
S M T W T F S
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Syndicate

RSS Atom
Распрацавана LiveJournal.com