Адна знаёмая шлюбная пара выйграла амерыканскую Грын-карту. Яна на сёмым месяцы цяжарнасьці.
І яны зараз лётаюць, як найхутчэй афармляюць ўсе паперы, каб іх дзіця нарадзілася ўжо там і атрымала амерыканскае грамадзянства.

Ну не магу я зразумець гэтых эмігрантаў!

Вырашыла выкласьці свой параўнальны аналіз трох рэцэнзій на адну кнігу Альгерда Бахарэвіча "Праклятыя госьці сталіцы".
Чамусьці апошнім часам мне без ста грам крытыкі ў ім не разабрацца.
Магчыма, рэцэнзій існуе больш, але на час напісання гэтага тэксту ў маё поле зроку трапілі тры:
1. Віка Трэнас. Тлумачэнне невытлумачальнага Альгерда Бахарэвіча
2. Ціхан Чарнякевіч. Наступствы адзіноты і свабоды
3. Маргарыта Аляшкевіч. Выратавальная мізантропія

Пачаць варта з тэксту Вікі Трэнас, карэктаркі гэтай кнігі. Каму, як не ёй, давялося занурыцца ў твор з галавой, прачытаць уздоўж і ўпоперак, каб не засталося ніводнае памылкі? Але ейная рэцэнзія мне падалася найбольш слабай і павярхоўнай з усіх прачытаных. Сухі навуковы стыль, публіцыстычныя штампы (“пабачыла свет кніга”, “найбольш плённа працаваў у жанры”, “герой нашага часу”), добрая доза кампліментарнасці на адрас аўтара, хутчэй апісанне, чым аналіз самога раману.
( Чытаць далей )

Памятаеце, я ў вас пыталася, як зрабіць воблака тэгаў? Я знайшла! Гэта сайт wordle.net!
Тут можна ўвесьці любы тэкст, і пабачыць найбольш часта ўжываныя словы. Я ўвяла мастацкія тэксты - і з воблака тэгаў можна здагадацца, пра што твор, імёны галоўных герояў і г.д.
Гэта своеасаблівы графічны кантэнт-аналіз тэксту.
Вось воблачка апавядання Брэдберы, што я перакладала для ПАМІЖу.

А вось "Ладдзя роспачы" Караткевіча. У зусім іншым стылі:)

П. С. Я прыдумала новую тэставанку для "Прайдзісьвета"!

Шчыра кажучы, я ня ўмею насіць аксэсуары. Толькі нядаўна я пачала насіць пацеркі. А так, я ніколі не нашу бранзалетаў, завушніцаў (у мяне ўвогуле вушы не праколатыя), рэмняў і да таго падобных жаночых штучак. Шалік - аксэсуар з невычэрпным патэнцыялам! Я разумею, наколькі сябе абкрадаю.

І вось я вырашыла паціху вучыцца насіць шалікі. Можа, каму разам са мной будзе цікава засвойваць навуку завязвання хустак і шалікаў:)

( яшчэ 10 спосабаў )

Вось і надарылася нагода прапіярыць вам маю цудоўную сябровачку, якая толькі зараз даўмелася завесьці жж. І вось з якой нагоды.
hanka_shept натхнілася гульнёй у "веру - ня веру" і скляпала 6 фактаў пра сябе, прычым не абы-якіх фактаў, а самых інтымных:) Так што ахвотныя могуць пакапацца ў чужым асабістым жыцці, ды яшчэ пасьля ўсяго гэтага праўду даведацца:)

Так што слухайце Ганкіна піяніна - не пашкадуеце!

Брытанскіх Санта-Клаўсаў адправяць на курсы падвышэння кваліфікацыі. Справа ў тым, што праз тэхнічную адсталасьць супрацоўнікі агенцтваў па арганізацыі святаў часта не разумеюць, якія цацкі дзеткі просяць сабе ў падарунак.

У адрозненне ад «дзядуляў», дзеці цяпер значна больш прасунутыя. Па прыкладных падліках, сёлета на прылаўках з'явілася каля 40 тысяч розных цацачных навінак, у якіх не так проста зарыентавацца. Паводле апытання, толькі адзін з пяці Санта-Клаўсаў чуў пра гульнявую кансоль Nintendo DSi і менш 10 адсоткаў разбіраюцца ў прыладах для чытання электронных кніг, прыстаўках і да т.п. Таму ўсім Санта-Клаўсам прыйдзецца прайсьці пераднавагоднія трэнінгі.

Пытанне да фрэндоў: а вы ведаеце, што такое гульнявая кансоль Nintendo DSi?
Спасылка

Ну што ж, знайшлося шмат тых, хто аказаўся дастаткова праніклівым, каб выявіць, дзе праўда, дзе хлусьня:)
Або ў вас добрая інтуіцыя, або ў мяне кепская фантазія:)
( Адказы і фотадоказы )

Тут гэтую забаву распачаў vadim_i_z, падхапіў jo_bloggs, а я так доўга тармазіла, таму што не магла ўзгадаць хоць бы чатыры чымсьці цікавыя факты пра сябе, і адзін прыдумаць. І як гэта іншыя па 100 фактаў пра сябе посьцяць! Ну, праверым вашу інтуіцыю.

1. Неяк з басэйну я вярнулася без майткоў.
2. Я танцавала менуэт з вядоўцам навінаў каналу Белсат.
3. Аднойчы я прачытала "Злачынства і пакаранне" Дастаеўскага за адзін дзень.
4. У студэнцкай пастаноўцы я грала багіню кахання Афрадыту.
5. У 10 класе я была пераможцай рэспубліканскай алімпіяды па беларускай мове.

Каменты скрыню да заўтра:)

Чытаючы серыю допісаў insurhent пад тэгам жанчыны, задумалася над адным пытаннем... Сэкс з першага позірку.
Ну не разумею я гэтага! Амаль усе мае найбліжэйшыя сяброўкі мелі першы досьвед з каханымі, за якімі яны зараз замужам.
Таму мне немагчыма зразумець, як так можна: спадабалася - і ў ложак!
З гэтай нагоды апытанка, але вам ніхто не замінае выказацца ў каментах :)

Сэкс з першага позірку - гэта

не для мяне. Я - адналюб!

амаральна. Як можна?!

прыкольна:) А чо?

панты. Так, для колькасьці.

жывёльны інстынкт. А як жа буфетна-канфетны перыяд?

норма. А што тут такога?

супер! Толькі так!

недарэчна. Па п'яні.

бывае. Вясна, гармоны!

Вынь!

Вось тут Ася выклала сваю навуковую працу пра літаратурныя блогі жж, класіфікавала іх паводле кантэнту, а фактычна проста паведаміла ўсім, што існуюць такія блогі і чым яны адметныя, данесла інфармацыю і прапіярыла. Дзякуючы Асі, я даведалася, якой павінна быць навуковая праца па журналістыцы:)

А я вось падумала: як жа ў філалогіі можна дасьледаваць блогі? Прапаную вашай увазе колькі тэмаў...

Па літаратуразнаўстве:
1. Пост як жанр сучаснай літаратуры.
2. Тыпалагізацыя вобразаў сучаснай благасферы
3. Тэг як ідэнтыфікатар жанру
4. Гіперспасылка як сродак выражэння інтэртэкстуальнасьці
5. Кроспост і копіпаст: плагіят у благасферы

Па мовазнаўстве:
1. Мова благасферы як люстэрка маўленчага узусу
2. Камунікацыйныя стратэгіі маўленчага акту (на прыкладзе жж-пастоў і каментароў да іх)
3. Вербальнае і аўдыёвізуальнае ў жж: імкненне да паліфаніі
4. Стыль благасферы (да пытання класіфікацыі функцыянальных стыляў маўлення)
5. Блог як крыніца вывучэння ідыястылю

Ну што ж, сёння цэлы дзень чытаю рэпартажы і справаздачы з прэзентацыі... і хоць бы хто слова дрэннае сказаў! Усе водгукі прыхільныя.
На Свабодзе з'явіўся рэпартаж з цікавым відэа, на Будзьме добры артыкул з фоткамі, на Белапане фотарэпартаж, артыкул на "Нашай ніве", інтэрв'ю са мной і Юляй Цімафеевай на Радыё Рацыя (там якасныя фоткі і можна паслухаць голас! Не такі, дарэчы, ён агідны, як мне раней падавалася).

Апрача таго, вельмі парадавалі справаздачы выступоўцаў і гледачоў. Кірыл Дубоўскі, чый выступ мяне вельмі прыемна ўразіў, накатаў пост пра вечарыну і after party, Андрэй Пакроўскі напісаў пра тое, што было нараніцу, strangerbel і kasia_key напісалі, што яны думаюць пра нашу прэзентацыю. Дзякуй усім, хто прыйшоў і выступаў! Спысылкі для тых, хто ня змог прыйсьці. Вы там можаце паглядзець фоткі, пачытаць і пазайздросьціць:)

Тут я сяджу ПАМІЖ дзьвюх Ань і загадваю жаданне - Ані Міхальчук і Ганкі Шэпт - маіх любімых сябровах і аднагрупніц, і таленавітых літаратарак па сумяшчальніцтве:)))

А зараз вы можаце сказаць проста ў вочы ўсё, што вы думаеце пра вечарыну, на якую я вас зацягнула:)

З сучасных беларускіх акторак яна найлепшая, на мой погляд. Фотка мне дужа спадабалася.

Чытайце інтэрв'ю з Ганнай Хітрык на generation.by

А вы ведаеце, што ў замежжы ўжо вывучаюць такія сацыяльныя сервісы, як Twitter і Facebook, у ВНУ?
Сацыяльныя сеткі разглядаюцца там як маркетынгавыя і рэкламныя сервісы, якімі павінен умець карыстацца кожны.

Студэнты здаюць свае работы прыкладна ў такім выглядзе:
«Зьбіраюся разабрацца ў праблеме бяздомнай моладзі… Цікава, што ў прытулках, у прыватнасьці, большасьць кліентаў мужчыны», — напісала ў 11:23 раніцы 4 кастрычніка студэнтка Саманта Рыгбі (Samantha Rigby).

Я тундра, і так пакуль не разабралася ў перавагах Twitter. Ну, аператыўна, дапусьцім, інфарматыўна, лаканічна, зручна набраць з тэлефона, але гэта відавочна для тых, хто чытае ў газетах толькі загалоўкі. І ў Facebook мяне няма, а толку, што я ёсьць Укантакце? Каб атрымліваць увесь гэты спам? Карацей, у замежжы вучаць спамераў:)))

Ужо і Ватыкан вырашыў зарэгіцца ў Facebook

Для тых, хто сёння ня зможа прыйсьці на прэзентацыю, - вось вам маленькі бонус.

Партрэт намаляваў valodzi4ak, а вы можаце раздрукаваць ці скапіяваць у Paint гэты малюначак і ўзгадаць дзяцінства:) Я дык атрымала шалёны кайф ад злучэння кропачак па лічбачках - рэлакс ад працэсу і асалода ад выніку...

Ну, вы, канешне, здгадаліся, хто гэта...

У нас, канешне, ёсьць цудоўная магчымасьць сёння разьвіртуаліцца. Але...

Са мной ўжо здараліся выпадкі нечаканай разьвіртуалізацыі. Ой, а вы ku_palinka? Так, яна самая. І яшчэ добра, калі ў гэтай сітуацыі юзер назаве свой нік і мне будзе з чым яго праасацыяваць. А часам проста памаўчыць ці пракаментуе нейкі мой допіс ці факт з асабістага жыцця, які яму запомніўся. Тут завісае паўза, я няёмка адводжу вочы - больш нічым звычайна разьвіртуалізацыя не сканчалася.

Значна цікавей адбываецца разрэалізацыя - калі ў жж-юзерах я раптам пазнаю сваіх даўніх знаёмых. Гэта страшна захапляльна! Вось чытаю, чытаю я нейкі дзённік, а пасьля там раз - фотка! Дык гэта ж мая аднакласьніца! Гэта бывае вельмі прыемна. І я з непрыхаванай цікавасьцю перачытваю гэты дзённік і чакаю наступных пастоў.

А як у вас з гэтым склалася? Ці любіце вы выходзіць з ценю свайго ніка?

Вось тут аказалася, што адзіны дзяржаўны іспыт у Расеі (як у нас ЦТ) сябе не апраўдаў. Паводле розны дадзеных, ад 20 да 60% апытаных студэнтаў першага курсу не пацьвердзілі свае вынікі. Павесяліла, якімі словамі парадавалі сваіх выкладчыкаў будучыя філолагі і журналісты: «софетский», «профисиональное», «двух яростная», «оррестованы», «удастса», «врочи», «генирал» и «через-чюр». А Астап Бэндэр у іх стаў Астапам Блэндэрам.

У прынцыпе гэта мяне зусім не зьдзівіла. Хутка пісьменных людзей нідзе ня знойдзеш - усе яны выхаваныя на вордзе і іншых сервісах выпраўлення памылак. А таксама на албанскай мове і сеціве.
Цікава, вось ходзіць жарт пра ангельскі правапіс: "Пішаш Манчэстэр, вымаўляеш Ліверпуль". Няўжо і яны развучыліся правільна пісаць?

А вы яшчэ не развучыліся пісаць па правілах?

Раней чыталі Харукі і Ру Муракамі.
Цяпер чытаюць Стывена і Макса Фрая.
Іх папулярнасьць падтрымліваецца за кошт тых, хто недачуў імя і прозьвішча чарговай літаратурнай навінкі і кідаецца на нашумелае прозьвішча.

Назавіце, калі ласка, як мага больш літаратараў, якія выйшлі з КАЛЕГІЮМА і публікаваліся ў часопісе ПАМІЖ.
Хто больш назаве, той атрымае ў падарунак адзін з маіх аўтарскіх асобнікаў:)

Дарэчы, усе байкі пра БК былі падступнай хлусьнёй. І здагадалася andrus_lasko! Віншую з інтуіцыяй і нумарам ПАМІЖу!
А вось вядоўцу яшчэ так і не адгадалі:)
І дарэчы, падпісвайцеся пад адказамі:) А то я ня ведаю, як уручаць прыз ананіму:)

І яшчэ, калі ў вас пад рукой нейкі нумар ПАМІЖу і вы тупа перапішаце імёны, то ўкажыце хаця б нумар, каб я праверыла:)

Некалі я пачала перакладаць апавяданні Рэя Брэдберы, каб набіць руку для перакладу сапраўды значнага твора “451 градус па Фарынгейце”. Нават даслала на ўсе магчымыя і даступныя адрасы ліст Рэю Брэдберы, дзе прашу дазволу на аўтарскія правы (наіўная:) Адказу я, вядома, не дачакалася.
І вось першы мой блінок надрукаваны ў часопісе ПАМІЖ, прэзентацыя якога адбудзецца заўтра а 19:00 ў Музеі Максіма Багдановіча. І хаця сама не ўспрымаю вялікіх тэкстаў у жж, ціха запошчу тут свой перакладзік, раптам нехта прачытае. І будзе яму шчасьце.
( Дзіцячы пакой )
Ага, я зьмяніла назву...
The Veldt
Цікава, толькі зараз пабачыла, што на гэтым сайце цяпер публікуюцца арыгіналы ня цалкам - па просьбе праваўладальніка, а я іх апярэдзіла - яшчэ раней скачала ўвесь сайт сабе на комп:)
Знайшла арыгінал цалкам

Прыйшоў неяк Валянцін Акудовіч у кавярню і кажа:
- Мне, калі ласка, фуагра са слівамі і смажаную алычу з бруснічным сіропам.
- У нас няма, - адказвае яму афіцыянтка
- Не, гэта мяне няма, а вы не мысліце, - мовіць ёй Валянцін Акудовіч, - каб вы мыслілі, вы б зразумелі, што не бывае ніякіх фуагра са слівамі і смажанай алычы.
Афіцыянтка разгублена глядзіць на філосафа, раптам пачынае плакаць.
- Ну нічога, нічога, - кажа ёй Валянцін Акудовіч, - не сумуйце, лепей прыходзьце да мяне ў Беларускі Калегіюм, - я навучу вас мысліць. Ён працягвае афіцыянтцы сваю візітку й выходзіць з кавярні.

Яшчэ парачку гісторый ад Андрэя Пакроўскага: http://nutranyburatina.livejournal.com/98837.html

Сёння задачка папрасьцей:)
Як вы думаеце, хто з выпускніц Беларускага Калегіюма будзе весьці імпрэзу?
Хто першы адгадае, той атрымае ў падарунак часопіс ПАМІЖ!
1.
( Іншыя кандыдатуры )
Дарэчы, па сакрэту вам скажу, што ніхто яшчэ так і не перамог у забаве ВЕРУ/НЯ ВЕРУ.

На выходных я часам гляджу тэлевізар і раблю для сябе адкрыцці. Вось, напрыклад, гэтым разам у шоў "Музычны рынг" на СТВ змагаліся Аня Шаркунова і Піт Паўлаў. Як вы думаеце, хто перамог? Усю перадачу яны дыхалі адзін аднаму ў патыліцу. Але напрыканцы фанаты Ані паднаселі на свае тэлефоны, і ў выніку: 8921 голас за Аню супраць 8743 за Піта. Вось так. Але мне прыемны ўвогуле факт, што такія рэчы ў нас па тэлеку паказваюць, дзе б'юцца на рынгу папса з рокам:)

А яшчэ я зрабіла для сябе выснову, што сумесны прагляд серыялаў вельмі спрыяльна ўплывае на стасункі. Усе мае знаёмыя ўжо дзіркі прагледзелі ў Доктары Хаўсе, глядзяць Lost, нешта яшчэ... Мяне на такія шматсерыйныя штукі не стае. Мы вось заселі за Ісаева. Гэта перадгісторыя 17 імгненняў вясны. Учора з Сашкам 4 серыі запар прагледзелі. І зноў-такі я для сябе адкрыла яшчэ адну рысу стыльнасьці фільмаў - гэта сцэны, дзе герой упрыгожваецца, апранаецца, прычэсваецца каля люстэрка. Натуральна, ён пры гэтым гэткі прыгажун, моднік і дэндзі :))) Дагледзім Ісаева, будзем глядзець 17 імгненняў. Гэта першы пункт у праграме лікбезу па савецкім кінематографе, які для мяне вызначыў мой Сашка.

Дарэчы, я тут гульню ВЕРУ/НЯ ВЕРУ замуціла :)

Каб ня так сумна было чакаць прэзентацыі, давайце пагуляемся. У ВЕРУ/ НЯ ВЕРУ. Вось вам 5 баек пра Беларускі Калегіюм (БК), а вы здагадайцеся, што праўда, што – не. Хто першы дасьць слушны адказ на ўсе 5 гісторый, той атрымае ў падарунак часопіс ПАМІЖ № 8!

1. Лекцыі Андрэя Хадановіча ў БК прыпалі акурат на сакавік 2006 году, і нашы навучэнцы бегалі з плошчы на лекцыі, з лекцый на плошчу. На адной з такіх лекцый Хадановіч сказаў палымяную прамову, і ў канцы дадаў “Жыве Беларусь!” У адказ усе прамаўчалі.

2. Аднойчы на семінары Валянціна Акудовіча мы зладзілі салодкі стол з нагоды провадаў Міхала Бараноўскага. А Акудовіч дастаў бохан хлеба і кавалак сала і сказаў: “Вы, дзеці асфальта, мабыць, і ня ведаеце, як трэба адпраўляць сапраўднага мужчыну ў войска. Вучыцеся”. А Паша Анціпаў пабег па гарэлку.

3. Максім Жбанкоў чытаў нам лекцыі пра маскультуру, паказваў урыўкі з розных фільмаў і кліпаў. І аднойчы, заместа фільма Хічкока, навучэнцы калегіюму пабачалі ўрывак з Цінта Браса. Але Жбанкоў не сканфузіўся і заўважыў: “Эротыка – гэта таксама адзнака масавай культуры”.

4. Марыйка Мартысевіч на нас апрабоўвала сваю кандыдацкую дысертацыю па маргінальных жанрах у беларускай паэзіі на матэрыяле “Народнага альбома”. Калі яна ў прыклад засьпявала “Надзеньку”, усе падхапілі і хорам загаласілі. Я ледзь не расплакалася.

5. Віталь Рыжкоў цяпер чытае ў калегіюме “Курс маладога слэмера”. І ў яго ўжо ёсьць свае вучні:)

Адказы не хаваю, так цікавей:)
Адказы ад маіх аднакурсьнікаў не прымаюцца. Вы і так атрымаеце аўтарскі асобнік!

Мне страшна імпануе, што такі разумны і салідны чалавек, як feduta, не саромеецца разьмяшчаць у сваім жж розныя тэсьцікі.
А гэта спасылка на вельмі цікавыя тэсты і пазнавальныя віктарыны  - чыста для памяці.
Тут я прасяджу яшчэ доўга. Дзякуй Вам, спадар Фядута!

А скажыце, на якія сайты вы рэгулярна заходзіце, каб паглядзець, што новенькага ў сьвеце?

 Карэянка Чха Са Сун з 2005 года амаль кожны працоўны дзень спрабавала здаць пісьмовы тэст па правілах дарожнага руху. Для гэтага ў Карэі трэба набраць 60 балаў са 100. Учора яна такі дала рады, набраўшы акурат 60 балаў. 
Па падліках паліцыі жанчына выдаткавала на праходжанне пісьмовага тэсту больш за 5 мільёнаў паўднёвакарэйскіх вон (4,2 тысячы даляраў).

Цяпер яна павінна прайсьці тэст на кіроўцу (ужо за рулём). Колькі яшчэ грошай яна змарнуе на гэта? І якая ў чалавека павінна быць матывацыя?! Чха Са Сун займаецца прожадам прадуктаў і побытавых тавараў. Яна возіць з сабой невялікі вазок з таварам, а цяпер для пашырэння бізнэсу хоча набыць аўтамабіль.

Дарэчы, і ў Беларусі ёсьць мэтанакіраваныя людзі. Жыхар Віцебска, пасьля таго, як у яго адабралі правы за парушэнне ПДР, змог іх вярнуць толькі пасьля 46 спробы. Вось так.
Крыніца

Дзякуй Богу, што я не жадаю сядаць за руль, а то б давялося пабіць рэкорд гэтай карэянкі :)

 
Калісьці пару гадоў таму я сфоткала сябе на тэлефон, на 1,3 мегапікселя, каб Сашка паставіў гэтую фотку сабе на тэлефон. Але там чамусьці да гэтай пары стаіць Анджэліна Джолі.

Зіма - гэта яго ўлюбёная пара. Сёння ён быў шчасьлівы, калі прыбіраў сьнег з машыны:)

Вось і надышоў час прэзентацыі, якой мы так даўно чакалі. 
Часопіс выйшаў з друку і пахне друкарняй.
Прэзентацыя праз тыдзень.
У ёй прымуць удзел нашы выкладчыкі Алесь Анціпенка, Валянцін Акудовіч, Андрэй Хадановіч, Віктар Жыбуль, нашы папярэднікі Віталь Рыжкоў, Марыйка Мартысевіч, Сярж Мядзведзеў, а таксама мы, выпускнікі Беларускага калегіюму.

Праўда, шыкоўная афішка?

Дарэчы, распаўсюд вітаецца:)
Не ўсё ж па хатах сядзець!
 

( Аўтары часопісу )