Да шчаслівай падзеі ў жыцці нашай сям'і я ледзь паспела скласці пяцікніжжа пра цяжарнасць у белліце.
Вось жа яно.

Вось і скончыліся нашы штотыднёвыя пасядзелкі на гуртку для цяжарных, які сабрала Ліза Шэфер, маці дваіх дзетак.

Прыватна для мяне гурток стаўся прарывам у вакууме, струменем асабіста пражытай, эмацыйна афарбаванай інфармацыі, якая адклалася ў падкорцы лепш за ўсякія артыкулы і кнігі. Дасьведчаныя шчодра дзяліліся сваім досьведам, а навічкі сквапна хапалі ўрыўкі гэтага досьведу, каб быць папярэджанымі, падрыхтаванымі, узброенымі, моцнымі і гатовымі да нараджэння дзіцяці. Па праўдзе, я ўсё адно не да канца гатова, хоць ужо і тэрмін салідны, аднак мне нашмат лягчэй і цяпер, падчас цяжарнасьці, і спадзяюся, будзе падчас родаў, калі я буду ўспамінаць тую атмасферу спакою і расслаблення, даверу і ўзаемаразумення, якая панавала на нашых сустрэчах.

Я экстраверт, галоўныя крыніцы энэргіі для мяне - гэта людзі. І вельмі важна, каб думкі і намеры людзей, якія вакол мяне, перагукаліся з маімі, падабаліся мне, грэлі і цешылі мяне. Я заўжды імкнуся стварыць вакол сябе кола людзей, блізкіх мне па духу, з якімі мне добра і камфортна. Асабліва ў такім важным і інтымным пытанні, як цяжарнасьць, роды, гадаванне і выхаванне дзяцей. І я вельмі ўдзячная Лізе, што яна стварыла для нас такое кола, у якім было сапраўды ўтульна.

Што да парадаў знаёмым, я далёка ня ўсім буду раіць Лізу як спецыяліста (вядоўцу гуртка, семінару ці лекцыі, кансультанта па ГВ ці слінгах, доўлу), бо далёка ня кожнаму наогул патрэбныя парады. Я буду раіць яе толькі тым, хто зможа сапраўды ацаніць яе дапамогу. А гэта скіраваныя на самаўдасканаленне, свядомыя і адказныя людзі, адкрытыя да новай інфармацыі і цярпімыя да чужога меркавання. Такіх, насамрэч, ня так і шмат.

Погляд на роды - гэта сапраўды шмат у чым погляд на жыццё. На гуртку былі і тыя, хто ўжо нараджаў у радзільні, і тыя, хто ўжо нараджаў дома, і яны ўжо зрабілі для сябе высновы на другую цяжарнасць, і тыя, хто яшчэ збіраецца зацяжарыць, і тыя, хто ўпершыню выбіраў для сябе свой варыянт родаў. Гэты выбар можна зрабіць бяздумна, як усе, а можна асэнсавана абраць лепшае для цябе і тваёй сям'і, папярэдне азнаёміўшыся з ўсімі варыянтамі, статыстыкай і водгукамі відавочцаў. І хоць для сябе на дадзеным этапе я ня бачу магчымасьці нараджаць дома, я вельмі разумею тых, хто робіць для сябе такой выбар. Тыя, хто наважваецца нараджаць у радзільні, таксама робяць для сябе шматступеньчаты выбар: найперш самой радзільні, далей хадзіць на курсы ці не, дамаўляцца з доктарам ці не, партнёрскія ці не, натуральныя ці кесарава, грудное малако ці сумесь, вазок ці слінг, калыска ці супольны сон, высаджванне ці памперсы і г.д. Мне было цікава дазнацца пра існаванне альтэрнатываў і пазначыць для сябе прыярытэты - без адназначнасьці, месіянства і фанатызму. За гэта я ўдзячная ня толькі Лізе, але і ўсім гурткоўцам.

За час гуртка, праз абмеркаванне і самаўдасканаленне я дала рады сваім страхам - а гэта шмат чаго вартае.

І яшчэ, менавіта дзякуючы Лізе я ўсьвядоміла, што мой лад жыцця змяніўся не на пару тыдняў ці месяцаў, цяпер я правяду ў дэкрэце 2-3 гады, і таму прыбыванне дома трэба зрабіць як мага больш насычаным, камфортным і прыгожым. Пачну я хіба з хатняга гардэробу, у тым ліку з карміцельнай вопраткі, каб не хадзіць па хаце з аголенымі грудзьмі наперавес, у расхрыстаным халаце, начнушцы ці спартовым касцюме. Набуду мульціварку, каб гатоўка займала няшмат часу. Слінг у мяне ўжо ёсць. І па магчымасьці буду прысвячаць свой час ня толькі дачушцы, але і працы, і сабе, і мужу, і нават сябрам. Прынамсі, мне вельмі хочацца верыць, што ў мяне ўсё атрымаецца))) 

А падзяліцеся, калі ласка, музыкай, пад якую вы можаце легчы, расслабіцца і ні пра што ня думаць. А то я ўжо заездзіла свае некалькі альбомаў з шумам мора, хочацца нечага новага, ды каб спампаваць можна было. Дзякуй вам!

І восень, і зіма цешылі сёлета мяне сваімі найлепшымі праявамі. А фотак пасьля Нарвегіі зусім няма, пусцее фоцік. 
Прыгледзела даўно, што па дарозе з Мачулішчаў так і не прыбралі на зіму стагі з сенам, вось, думаю, класны фотасэт. Пакрасуюся:) 

Шкада толькі, што сонейка ўчора не было, а так, проста цуд:)

Ну вось ўжо 9 год, як мы з Сашкам закаханыя:) Адзначым гэтую датку паходам на выставу і ў рэстаран:)



Прымайце ад мяне віншаванні! Хай каханне будзе вечным!

Па розных варыянтах адказу я атрымалася настаўнікам, пісьменнікам і беларусам тусовачным:) Што, у прынцыпе, недалёка ад праўды:)

Пабачыла тут.

А вы якія беларусы?

Я ж мару пра цяжарную фотасесію, дык жа трэба нешта зрабіць для ажыццяўлення мары!!!
Оригинал взят у ruskatja в Красота в подарок
( условия участия... )

Слухайце, а накідайце мне спасылак, якім чынам можна піярыць літаратуру і чытанне?
Фотка клікабельная
Я сама неяк пісала пра фота-праекты розныя, а вы можа яшчэ чаго бачылі, што ў свеце робіцца?

Склала я пяцікніжжа беларускіх маляванак для РС.

Усе кніжкі набываліся на перпектыву, яшчэ не былі апрабаваны і размаляваны, таму цікавыя будуць вашы каментары, як на дзіцячае і дарослае вока. Наогул жа, я такія кніжкі ў дзяцінстве любіла, памятаю маляванкі па матывах мультфільмаў.

Сёлета я не прыдумала, як адзначыць Народзіны ў ЖЖ, але ўжо прыходзяць віншаванні. Таму гэты пост адмыслова для іх.

Ну і каб мне было не проста прыемна, а яшчэ і цікава прымаць віншаванні, раскажыце ці пакажыце, а што б вы мне падарылі, ну які падарунак мне пасуе, чаго мне не стае для поўнага шчасця? Гэта я да таго, што ніколі ня ўмела складаць віш-лісты, і некаторым сябрам зусім ня ўмею палягчаць працэс выбару падарунка, а тут глядзіш, і сама зразумею, што мне нешта трэба:)

Да, 26 мне, калі што:)

За сваё ўжо саліднае жыццё ў мяне назбіралася шмат сяброў і блізкіх знаёмых: школьныя, ліцэйскія, універскія, Сашкавы аднакурснікі з жонкамі, яшчэ па інтарэсах. Усе яны вельмі розныя, і ўсіх я люблю.

Але калі набліжаецца дзень народзінаў, а ён у нас з Сашкам з розніцай у тры дні, то заўжды паўстае пытанне: ці варта змешваць кампаніі? Зазвычай гэта прыпадае на выходныя, калі трэба і сваякоў запрасіць, і з сябрамі патусіць. Ужо мінус два дні. І мінус усе сілы на гатоўку. Здаецца, усе збольшага камунікабельныя, амаль усе любяць гульні. Але мой Сашка, як чалавек замкнёны, наогул не любіць святы, а тым больш такія ўрачыстасці на 15-20 чалавек. Было нават, што мы розныя кампаніі запрашалі асобна, а ўжо бацькоў на наступныя выходныя, але гэта дужа клопатна. Здаралася, што і наогул святкавалі вельмі сціпла - удваіх. Натуральна, у вялікіх кампаніях ёсць свае плюсы і мінусы. Дык вось.

Маё пытанне ў тым, як вы ставіцеся да вось такіх змешаных кампаній у межах звычайнай кватэры? Ці запрашаеце памногу розных людзей у якасці гаспадара? Як сябе пачуваеце ў незнаёмых кампашках госцем? Падзяліцеся досведам паспяховых і непаспяховых мерапрыемстваў падобнага кшталту. А я ўжо сама вырашу, што мне рабіць.

Вырашыла да зімы не цягнуць з заканчэннем справаздачы з адпачынку:)
Апошнім пунктам нашай вандроўкі быў Гейрангерф'ёрд - уключаны ў спіс ЮНЭСКА, дарагі і вельмі папулярны.

Гэта від з гары Далсніба - 1500 метраў над узрўнем ф'ёрда.
( Апошнія здымкі )

Зарэгістравалася на сайце Аўкцыёнаў, каб набыць кнігу казак Гаўфа, Гофмана, Перо "Прыгажуня ў сонным лесе" з серыі "Бібліятэка замежнай дзіцячай літаратуры", зрабіла стаўку. За час аўкцыёна рэгулярна заходзіла паглядзець, як там справы. За тыдзень зацікавілася лотам не больш за 15 чалавек. ну, думаю, мая кніжка! Нават у таго ж прадаўца яшчэ адну набыла, каб ужо перасылкай не дзеля адной кніжкі займацца. А вось жа аблом! Ноччу за некалькі хвілін да канца аўкцыёну перабілі маю стаўку на няшчасных 250 рублёў! і разумею, што ўсё па законах аўкцыёна, але такое адчуванне, шо мяне падманулі:( Неяк прыкра:( Увялі з-пад носа ласы кавалак. Эх!

Ладна, буду цяпер навучаная законам джунгляў. Дарэчы, пра джунглі і ўсё такое. Там яшчэ Рабінзона Круза па-беларуску прадаюць за 8 тысяч. Так што налятай. Вас ужо не падмануць, як мяне. Бо там ёсць опцыя набыць адразу, не чакаючы апошняй хвіліны гандлю. 

Дарэчы, раз ужо зарэгістравалася, можа, пачну з часам і сама сёе-тое выстаўляць, бо кніжак за апошні час скупіла вельмі шмат (каля 40, можа, неяк асобным пастом распавяду), а месца ў шафе ўжо не стае. Вось жа такія дзялы.

Склала для Радыё Свабода падборку з пяці кніг на ўлюбёную тэму - пра гульні. Збольшага атрымалася пяцёрка інтэлектуальных гульняў. А ёсць жа яшчэ дзіцячыя, народныя, спартыўныя, кампанейскія - ці ёсць пра іх кнігі? Цікавіць найбольш беларуская літаратура. І каб гульня не была проста эпізодам ці фонам, а напраўду адыгрывала важную ролю ў сюжэце, раскрыцці герояў, кульмінацыі ці нешта накшталт таго.

А вось маё Пяцікніжжа:

1. Міхась Зарэцкі. Адна партыя ў шашкі
2. Уладзімер Караткевіч. Ладзьдзя роспачы
3. Андрэй Федарэнка. Цугцванг
4. Альгерд Бахарэвіч. Сарока на шыбеніцы
5. Герман Гесэ. Гульня шкляных пэрлаў. Пераклад зь нямецкай Васіля Сёмухі

Чытаць цалкам

Ведаеце, усё ж творчыя заданні, а менавіта іх плён мяне шчыра радуе. Дала на мінулым занятку пару нашых студэнцкіх налепак "Апраніся па-беларуску" і "Беларускія кветачкі", а таксама прыклады таго, што робіцца і плануецца ў нашых гарадах ("Смак беларускай мовы" ды інш.) Павучылі лексіку і задала на дом стварыць свае праекты рэкламных шчытоў беларускай мовы. Развесілі мы іх па аўдыторыі, нібы па горадзе, і яны ў групах складалі рэйтынг найлепшых плакатаў зыходзячы з крытэраў арыгінальнасці, інфармацыйнасці і эстэтычнасці. 

Вось найлепшыя работы паводле рэйтынгаў:
 
( Яшчэ )

Усё часцей заходжу ў кнігарні без асаблівай надзеі знайсці там штось цікавага на беларускіх палічках. Збольшага набываю кнігі, што раней падаваліся дарагімі, а цяпер зусім капейкі. Часта шкадую пра некаторыя выданні, якія хутка раскупілі, а я тады не адшкадавала грошай, напрыклад, на ілюстраванае выданне "Шляхціца Завальні". Новыя ж кнігі шакуюць сваімі коштамі, а вось вокладкай ці тэкстам - не асабліва.

А сёння мая рука сама пацягнулася па вось гэтую кнігу. І не дарма! Малюнкі прыгожыя, імёны прыкольныя, тэкст вясёлы і сучасны! Я і не паглядзела на кошт - адназначна класная кніжка! У метро ўсміхалася, калі чытала.

Прайшла на працу, аказалася, што аўтар - мой фрэнд palivac, чым я вельмі ганаруся.

Яшчэ крыху пагугліўшы, я зразумела, што гэты тэкст ужо публікаваўся ў "Бярозцы" з горшымі малюнкамі, а яшчэ ў кнізе "Крынічка Буль-Буль", якая стаіць у мяне на паліцы, але я нават і ня ведала, што там ёсць гэтая казачная аповесць. Адным словам, вельмі раю! Набыць можна ў інтэрнэт-кнігарні "Кніжны салон".


А яшчэ я сёння набыла адну навінку - яблычныя чыпсы "Залатыя лустачкі". Ну, гэта мае ўлюбёныя сушаныя яблыкі сталі прадаваць! Схрумстала ўмомант! смачна!

Ніяк не магу знайсці кантакт з дзяўчатамі са сваёй новай групы. То бок, яны нават пачалі сёе-тое вучыць і разумець, але я пакуль не адчуваю, што ім коцяць мае метады, што ім цікава на занятках, што яны глядзяць мне ў рот. Пісаць канспект яны не любяць, на слых не ўспрымаюць, творчыя заданні іх не натхнілі, у віктарынах і конкурсах яны пакуль поўныя лузеры, на занятках вечна шумяць. Я ўжо амаль усё пераспрабавала, засталіся азартныя гульні:) Калі і гульнямі я не распалю ў іх інтарэс, то і ня ведаю, што рабіць. 

Наогул, я сама цяпер у азартным запале. Цяпер мая калега-русіца - мая суперніца. Яна таксама маладая, амбітная, але яе пары стаяць першымі, яна высмокчвае з іх усе сокі, і да таго ж заўжды затрымлівае дзяўчат на перапынку, і яны на мае заняткі спазняюцца на 10 хвілін, прыходзяць з марозівам, ці зусім не адпачываюць. Я ёй зрабіла заўвагу, але нічога не змянілася:(

Не скажу, што з мінулай групай у мяне хутка наладзіўся кантакт, да таго ж калега ў мяне была дасведчаная, мая былая класуха, з ёй цяжка было цягацца. Але я неяк хутка адчула нерв групы і следавала яму. Рускаарыентаваных я так і не здолела пераарыентаваць, але любоў прынамсі паловы групы я займела. Хоць па выніках усё адно ў мяне быў адзін з найменшых адсоткаў па вучнёўскай любові сярод усіх выкладчыкаў.

Карацей, я ў пошуку, і мне гэта цікава. Спадзяюся, што знаходкі не за гарамі.

P.S. Раскажыце, за што вы любілі сваіх настаўнікаў? За веды, за шчырасць, за метады, за дабрыню, за строгасць? Што вы цанілі ў людзях, якія прыходзілі вам нешта выкладаць? Ну і ці важна, каб настаўніка любілі? Ці досыць, каб баяліся?

Я вось вельмі цаніла менавіта за дасведчанасць і ўменне гэта падаць, цікава падаць. Былі ў мяне некаторыя настаўнікі, ад якіх я проста балдзела ў фізічным сэнсе - мурашы па скуры беглі: так цікава распавядаў гісторык, так самааддана чытала паэзію русіца. Але на першым месцы ў школе ў мяне англічанка: за строгасць, дысцыпліну і суперскую методыку выкладання, ад якой я ў шостым класе размаўляла па-ангельску ў ванне.

А далей, у ліцэі і ва ўніверы ўжо цаніла не за методыку, а за змест, уласна за веды. Вось.

Сёння было прыемна прачытаць на НН пра тое, што справа наша жыве.

У Гомелі з дапамогай рэкламы навучаць беларускай мове
«Смак беларускай мовы» на вуліцах Мінска

Канешне, там шмат памылак і абдрукаў, што ў такой ініцыятыве недазваляльна, але мяне ўсё адно пацешыла. Нават нарадзілася заданне для сваіх дзяўчат сёння на курсах:)

Адна камерцыйная прапанова вымусіла мяне сёння яшчэ раз пераканацца, што па натуры я не мэнэджэр, і неабходнасць прафесійнага кантактавання з людзьмі для мяне суцэльная пакута. А сама ж горача падтрымлівала мужа ды іншых блізкіх сяброў, якія сумняваліся наконт павышэння ці змены працы. Цяпер сто разоў падумаю.

Наогул, новае месца, праца, пасада, абавязкі - гэта заўжды нешта новае, нязвыклае, да чаго ты мусіш прызвычаіцца. Але вось штодзень пераадольваць сябе, ажыццяўляць над сабой гвалт? Я не гатова.

А падзяліцеся вы падобным досведам? Ці даводзілася вам пераадольваць сябе, змяняць свае звычкі, характар, удасканальваць веды дзеля прафесійнай паспяховасці? Што з гэтага выйшла? Ці ўсё адразу атрымлівалася?

Наогул, ці можна выканаўцу стаць мэнэджэрам, крэатыўшчыкам? Ці можна гэтаму навучыцца? У каго-небудзь атрымалася?

 Уздоўж дарогі ў канцы жніўня мы часта сустракалі вось такія парасончыкі з малінамі, чарэшняй, трускаўкамі, слівамі ды іншымі страшэнна смачнымі штукамі, якія ўмеюць вырошчваць у гэтых шыротах. Нягледзячы на тое, што кошт на вось такія порцыі завялікі, амаль паўсюль парасончык стаіць без прадавачкі, а побач слоік з грашыма. ну і тут на ваша сумленне. Наша сумленне чыстае:)
 
( А мы едзем далей )

Натхніўшыся справаздачай беларусаў, якія праехалі 10 тысяч кіламетраў ад Менска да Ўладзівастока на скутэрах, вырашыла яшчэ крышку напісаць пра Нарвегію. Для мяне ледавік стаўся наймацнейшым уражаннем за ўсё падарожжа.

 

( далей у блакіт )

Не паверыла я сонейку, што ўжо прыйшла восень. І вось табе маеш - прастуда, слабасьць і абсалютная немажлівасць настроіцца на сур'ёзны лад. У мяне два дні, каб напісаць даклад на кангрэс... Неяк гэта не ў тэму, хоць восень за вакенцам і прыгожая.

Праз тыдзень еду ў Коўна на кангрэс даследчыкаў Беларусі ажно на 4 дні, у вельмі добрай кампаніі! Адпачынак працягваецца!
Засталося толькі даклад напісаць:) Ну і пачытаць, чаго там ёсць у Коўна цікавага. Ведаю пра музей чарцей, трэба яшчэ чаго цікавага пашукаць:)

Ай! Толькі што да мяне на працу прынесьлі вось такі букет! Сказалі паліваць раз на тры дні і сышлі! Нават не сказалі, ад каго!



Ну я та ведаю, хто гэта мог быць:) Усё, настрой на свята ўжо створаны:)

Мне далі новую групу ў Ліцэі. Зноў буду выкладаць на вячэрнім.
Дарэчы, напрыканцы мінулага навучальнага года мне прынеслі паглядзець зводны рэйтынг выкладчыкаў белмовы і літаратуры вячэрняга ліцэя. У мяне там быў найлепшы вынік па паступальнасці маіх выхаванцаў (8 з 14), і найгоршы па любові да мяне маіх курсістак (85%). У іншых настаўніц былі адваротнапрапарцыянальныя вынікі.

****
Учора ўручалі дыпломы пераможцам конкурса маладых літаратараў імя Мілаша. Дык на імпрэзу прыйшлі адразу 5 маіх выпускніц - ужо ліцэістак. Павіншавалі мяне, падарылі цукеркі і кветкі. Недзе ж вычыталі і пра вечарыну, і спіс пераможцаў! Прыемна:) Можа, у хуткім часе я іх сустрэну ў спісе пераможцаў:)

****
Я ўжо была наважылася пайсці ў аўташколу, хоць ніколі ў жыцці не хацела кіраваць машынай, але раз мне далі групу, то ўжо ня будзе часу самой недзе вучыцца. Да таго ж хочацца пахадзіць на курс Анемпадыстава ў "Лятучым універсітэце", бо нешта я засумавала па вечарах у Беларускім калегіюме.

****
Дарэчы, сёння ў нас з Сашкам скураное вяселле. Упершыню няма настрою нешта ладзіць, абіраць падарунак, рыхтаваць сюрпрызы і культурную праграму. Можа, таму што скуранога за апошні час мы набылі ўжо шмат, а можа, таму што адпачынак і дні пасьля былі даволі насычанымі, а можа, таму што сёння панядзелак і банальна лянота.

****
А яшчэ я змяніла асноўны юзерпік - так, я больш не Одры. Я - гэта я, і на аватарцы мой уласны профіль.
А каменты з жж цяпер чамусьці прыходзяць у тэчку спам, і вакенца візуальнага рэдактара неяк нязручна змянілася:(

****
І да, мне проста крыху надакучыла распавядаць пра Нарвегію, таму я ўзяла часовы перапынак. Як з'явіцца натхненне, дапішу справаздачу, балазе, засталося няшмат:)

Наогул імжа ў Нарвегіі - гэта амаль перманентны стан надвор'я. Я лічу, што нам яшчэ пашэнціла, што ў нас было не так многа імжыстых дзён. Але вось адзін з іх.

  
 ( За заслонай )

Наогул, у нашай праграме было вельмі мала гарадоў. Ад Осла мы адмовіліся па парадах знаўцаў з улюбёнага форума, а ўключылі два прыакіянскіх горада - Берген і Алесун. Да Алесуна мы ў выніку так і не даехалі, таму Берген - гэта азіны вялікі нарвежскі горад, у якім нам давялося пабываць.

І вось мы паехалі ў Берген.

( Далей )

Насамрэч, Нарвегія вельмі разнастайная: ад гор і скал да азёраў і ф'ёрдаў, ад палёў ды садоў да гарадоў і сёл, ад вадападаў і горных рэк да ледавікоў і ледавіковых азёраў. Я складала наш маршрут, каб патроху ўбачыць усяго.

Начоўка ў сарайчыку на беразе ф'ёрда была насамрэч у цудоўных мясцінах, дзе растуць сады Хардангера і Лофтхуса.
 

( А што там далей )

Два самых папулярных турыстычных месца для пешых падъёмаў у горы размешчаны на адным фьёрдзе Lysefjord, што перакладаецца як яркі, яскравы. Наогул, фьёрд  гэта вузкі заліў паміж гор з марской вадой, які ўразаецца глыбока ў сушу. Уся Нарвегія разрэзана фьёрдамі, праз некаторыя ўзведзены масты, але пераважна па іх хадзяць паромы, якія служаць працягам дарог.  Таму ў нас было 2 шляхі, як даехаць да наступнай кропкі - або паехаць на пароме і паглядзець на Камень-гарохавіну і Кафедру святара з вады, або ехаць у аб'езд і сэканоміць час і грошы. Мы абралі варыянт другі, бо да парома яшчэ трэба было б перажыць серпанцін у 28 кален з тунэлямі і ня факт, што мы б патрапілі на паром, бо ходзіць ён 2-3 разы на дзень, займае 4 гадзіны і каштуе адпаведна. Кафедра святара, або Preikestolen  - гэта такое адвеснае плоскае плато на вышыні 600 м над узроўнем фьёрда, якое напраўду нагадвае кафедру. Звычайна там тусяць сотні турыстаў, некаторыя начуюць на плато, каб пабыць там на адзіноце. Такая думка была і ў нас, але ножкі пасля К'ерагу ўсё ж балелі, вечарэла ды імжыла, таму мы вырашылі ўстаць а 5 раніцы, каб быць на Кафедры калі ня першымі, то хаця б наступнымі пасьля тых, хто там заначуе. ( Чытаць болей... )